thumb|240px|Prezydent Wenezueli Rómulo Gallegos (po lewej) z prezydentem USA Harrym S. Trumanem Rómulo Gallegos Freire (ur. 2 sierpnia 1884 w Caracas, zm. 7 kwietnia 1969 tamże) – wenezuelski pisarz i polityk, deputowany do Kongresu Narodowego i minister edukacji (1937–1940), prezydent Wenezueli (1948).
Życiorys Był synem Rómula Gallegos Osii i Rity Freire Guruceagi. W 1894 rozpoczął naukę w metropolitalnym seminarium duchownym w Caracas, jednak przerwał ją dwa lata później z powodu śmierci matki. Nie ukończył również podjętych w 1904 studiów prawniczych, w czasie których zainteresował się polityką. Od 1906 do 1909 był kierownikiem stacji kolejowej w Caracas. W 1909 założył pismo Revista La Alborada o profilu literacko-politycznym. Publikował w nim swoje eseje o tematyce edukacyjnej. Do 1918 pracował na kierowniczych stanowiskach w różnych szkołach średnich, w 1918 został dyrektorem Escuela Normal w Caracas, a w latach 1922–1930 był dyrektorem Liceum w Caracas. Od 1919 do 1922 kierował ponadto pismem Revista Actualidades, którego był również właścicielem.
W 1914 wydał pierwszy tom opowiadań, zatytułowany Los aventureros, zaś w 1920 pierwszą powieść – El último Solar. W 1929 opublikowana została jego powieść Doña Bárbara, w której skrytykował współczesną mu dyktaturę Juana Vicente Gómeza. Zmuszony do emigracji wyjechał do Europy, by po śmierci Gomeza wrócić do Wenezueli. W latach 1937–1940 był deputowanym do Kongresu Narodowego z Dystryktu Federalnego oraz ministrem edukacji. Od 1941 działał w zalegalizowanej socjaldemokratycznej Akcji Demokratycznej, której został liderem i w ramach której kandydował w 1941 na prezydenta, przegrywając głosowanie w Kongresie z Isaíasem Mediną Angaritą.
Akcja Demokratyczna domagała się radykalnych reform społecznych i w 1945, przy pomocy niższych rangą oficerów, przeprowadziła zamach stanu, który odsunął od władzy Medinę Angaritę. Władzę objęła Rewolucyjna Junta Rządowa. W 1947 parlament wybrał Gallegosa na nowego prezydenta kraju, jego zaprzysiężenie odbyło się 15 lutego 1948. Gallegos kontynuował linię polityczną junty – reformę rolną, reformę oświaty, demokratyzację systemu wyborczego, zwiększenie zysków państwa z wydobycia ropy naftowej. 24 listopada 1948 jego rząd został obalony przez kolejny zamach stanu, przeprowadzony przez byłego członka junty – Carlosa Delgado Chalbauda. Emigrował na Kubę, następnie do Meksyku, przed śmiercią wrócił do Wenezueli. Jego ciało spoczywa w Panteonie Narodowym.
Dzieła literackie Los aventureros, 1913 El último Solar, 1920 La rebelión, 1922 Los inmigrantes, 1922 La trepadora, 1925 Doña Bárbara, 1929 Reinaldo Solar, przeróbka wcześniejszej powieści, 1930 Cantaclaro, 1934, Canaima, 1935, Pobre negro, 1937 El forastero, 1942 Sobre la misma tierra, 1943 La rebelión y otros cuentos, 1946 Cuentos venezolanos, 1949, La brizna de paja en el viento, 1952 Una posición en la vida, 1954 La doncella, 1957 La doncella y el último patriota, 1957
Odznaczenia Wielki Łańcuch Orderu Oswobodziciela (Wenezuela) Krzyż Wielki Orderu Francisco de Miranda (Wenezuela)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Literaci upamiętnieni nazwami nagród Kategoria:Ludzie urodzeni w Caracas Kategoria:Ministrowie edukacji Kategoria:Odznaczeni Orderem Francisco de Miranda Kategoria:Odznaczeni Orderem Oswobodziciela Kategoria:Pisarze hiszpańskojęzyczni Kategoria:Pisarze związani z Caracas Kategoria:Prozaicy XX wieku Kategoria:Prezydenci Wenezueli Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Wenezuelscy dziennikarze Kategoria:Wenezuelscy ministrowie Kategoria:Wenezuelscy parlamentarzyści Kategoria:Wenezuelscy prozaicy Kategoria:Wenezuelscy socjaliści Kategoria:Zmarli w 1969