Ramienica bałtycka (Chara baltica) – gatunek ramienicy.
Morfologia Pokrój Średni makroglon (zwykle do 50 cm długości). Cienka (0,5-1 mm średnicy) nibyłodyga. Plecha żywozielona, w odróżnieniu od większości ramienic nieinkrustowana węglanem wapnia. Jesienią wytwarza wielokomórkowe bulwki. Roślina jednopienna. Okorowanie Dwurzędowe. Rzędy główne silniej wykształcone niż boczne. Nibyliście 6–11 w okółku. 6–9 członów. Nibylistki Przeważnie dłuższe od lęgni. Kolce Wyrastające pojedynczo lub rzadko w parach. Zwykle krótsze niż średnica nibyłodygi. Przylistki W dwurzędowych okółkach. Plemnie 0,5–0,8 mm średnicy. Lęgnie Do 1,2 mm długości. Oospory czarne.
Biologia Roślina wieloletnia lub zimująca jedynie w postaci oospor i bulwek. Rozmnażanie płciowe mało wydajne. Ekologia Gatunek słonawowodny (2–10 PSU). Zwykle w wodach płytkich litoralu lagun i zatok morskich (zwykle od 0,1 do 1 m głębokości, ale może sięgać kilku metrów), na podłożu mulistym lub piaszczystym. Tworzy łąkę ramienicową Charetum balticae. Występowanie Występuje w dużej części Europy, zwłaszcza w Bałtyku, także w Brazylii. W Polsce podwodne łąki notowano w Zatoce Puckiej.
Zagrożenia i ochrona Na czerwonej liście roślin i grzybów Polski określona jako gatunek narażony na wyginięcie (V), podobny status ma na Wyspach Brytyjskich. Podlega w Polsce ochronie gatunkowej od 2004 r. Obecność jej zbiorowiska w akwenie jest podstawą do objęcia go ochroną jako siedlisko przyrodnicze 1160 (duże płytkie zatoki) w systemie Natura 2000.
Przypisy – Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną – Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin
Kategoria:Charophyta Kategoria:Rośliny chronione