Łatwa cnota (tytuł oryg. ) – brytyjski niemy dramat romantyczno-obyczajowy z 1928 w reżyserii Alfreda Hitchcocka i według scenariusza Eliota Stannarda, oparty na sztuce pióra Noëla Cowarda z 1924. W rolach głównych wystąpili Isabel Jeans i Robin Irvine. Akcja koncentruje się na Laricie Filton (Jeans), której zatajona przeszłość staje się przeszkodą w stworzeniu stabilnego związku z wywodzącym się z wyższych sfer bogatym młodzieńcem Johnem Whittakerem (Irvine).
Film otrzymał w większości negatywne recenzje ze strony krytyków po premierze i był komercyjnym niepowodzeniem. Mieszane, choć bardziej przychylne opinie wyrażali po latach biografowie i historycy, zwracając uwagę m.in. na aspekty wizualne, techniczne umiejętności Hitchcocka oraz nowatorskie zastosowanie przezeń efektów specjalnych. Według Brytyjskiego Instytutu Filmowego (BFI) pełna wersja Łatwej cnoty – trwająca 94 minuty – nie zachowała się do czasów współczesnych.
Fabuła thumb|left|Robin Irvine (na zdj. w 1927), odtwórca roli Johna Whittakera Akcja filmu rozpoczyna się na sali sądowej. Znudzony sędzia spogląda przez swój monokl na zgromadzoną widownię i adwokata powoda. W następnej kolejności patrzy na zeznającą młodą blond kobietę Laritę Filton (Isabel Jeans). Adwokat (Ian Hunter) pyta ją, czy uważa, że ława przysięgłych uwierzy w to, że współpozwany Claude Robson (Eric Bransby Williams) nigdy jej nie pocałował. Filton w pierwszej chwili kręci głową i dłonią, lecz po chwili wstrzymuje swe ruchy, uświadamiając sobie przyznanie się. Zgromadzona widownia – uciszana przez sędziego – nie kryje swego wzburzenia. Adwokat prosi ją o powtórzenie swojego oświadczenia dotyczącego karafki, którą trzyma w dłoniach. Zbliżenie na przedmiot cofa film do sceny, w której pan Filton (Franklin Dyall), ubrany w garnitur biznesowy, nalewa napój z karafki i przygląda się artyście malującemu portret jego siedzącej w eleganckim fotelu żony. Kobieta z ukosa patrzy w stronę mężczyzny, nalewającego sobie kolejnego drinka. Unosi dłoń, chcąc go powstrzymać, lecz Filton nic sobie z tego nie robi. Zbliżenie na jego twarz przenosi akcję filmu z powrotem na salę sądową, gdzie mężczyzna w stanie silnego wzburzenia zaczyna podnosić głos. Uspokaja go prawnik, a kobieta kontynuuje zeznania. Z retrospekcji wynika, że gdy mąż Larity był pod wpływem alkoholu, posiniaczył jej nadgarstek. Kiedy adwokat pyta ją, czy uważa Filtona za nałogowego alkoholika, Larita spogląda smutnym wzrokiem w stronę ławy przysięgłych i kiwa twierdząco głową. Prawnik mężczyzny odczytuje napisany do kobiety przez współpozwanego list, z treści którego wynika, że mieli romans. Akcja filmu ponownie przenosi się do pracowni artystycznej, gdzie Larita siedzi w fotelu i czyta wspomniany list autorstwa Robsona. Mężczyzna przytula ją, lecz ona traktuje go sceptycznie. W tym czasie do studia wchodzi mąż Larity. Przez chwilę cała trójka stoi w milczeniu, aż Filton wybucha śmiechem. Następnie podchodzi do pary. Larita bezskutecznie usiłuje go powstrzymać. Robson podbiega do szuflady biurka, chwyta za broń i oddaje niecelny strzał w stronę Filtona, który następnie podchodzi do niego i zaczyna okładać go swoją laską. Po kilku chwilach mdleje, a Robson stoi sparaliżowany z bronią w dłoni. Larita próbuje ocucić swego męża. Na miejsce przybywa zaalarmowany zdarzeniem policjant. Odzyskawszy przytomność Filton podnosi leżący obok niego list Robsona. Akcja ponownie wraca na salę sądową, gdzie obraduje ława przysięgłych. Wszyscy jednogłośnie uznają Laritę winną niewłaściwego prowadzenia się. Kobieta opuszcza budynek sądu, przed którym czeka na nią tłum natrętnych dziennikarzy i reporterów.
Larita wyjeżdża do hotelu położonego w rejonie Morza Śródziemnego. Jej tożsamość jest szeroko komentowana przez miejscowych. Kiedy odpoczywa na terenie kortów tenisowych, zostaje przypadkowo uderzona piłką w twarz. Sprawca czynu, John Whittaker (Robin Irvine), podchodzi do niej. Przeprasza ją i wpatruje się w posiniaczone oko Larity. Para nawiązuje towarzyską relację. Obydwoje udają się do hotelu, gdzie są obserwowani i poddawani komentarzom ze strony gości pensjonatu. Para wolny czas spędza na rozmowach i relaksowaniu się na tarasie z widokiem na morze. Kiedy John przygotowuje drinki, posługacz maskuje Laricie posiniaczone oko. Dostrzegłszy bukiet kwiatów od innego mężczyzny, nazajutrz John przynosi Laricie kwiaty. Wtedy dochodzi do ich pierwszego pocałunku. Gdy Larita podziwia krajobrazy w trakcie przejażdżki konnej, John całą swoją uwagę skupia na niej – wyznaje też Laricie swe uczucia, czym wprawia ją w zakłopotanie. Zapewnia ją, że nie interesuje go jej przeszłość; wystarczy mu to, że ją kocha, i nic innego się nie liczy. Larita uśmiecha się i podziwia nadmorskie krajobrazy. Młodzieniec przyznaje, że mogliby się od razu pobrać i wrócić do jego rodziny, która z pewnością zaakceptowałaby wybrankę. W tym czasie woźnica zasypia i powóz zatrzymuje się na środku drogi, tworząc korek. Para decyduje się kontynuować podróż i zwiedzanie pieszo.
thumb|left|Ian Hunter (na zdj. w 1940), odtwórca roli pana Greene’a, prawnika oskarżyciela Następnego dnia John i Larita pakują bagaże i udają się do rodziny chłopaka, zamieszkałej w eleganckiej rezydencji. Pan Whittaker (Frank Elliott) i młodsza siostra Johna, Hilda (Dorothy Boyd), z uprzejmością witają partnerkę ich syna. Pani Whittaker (Violet Farebrother) zachowuje większy dystans, wyrażając nadzieję, że Larita nie będzie się „nudzić naszym prostym życiem”. Informuje Johna, że Sarah (Enid Stamp Taylor) zje z nimi obiad. Starsza z sióstr, Marion (Dacia Deane), zaprowadza Laritę do pokoju, gdzie wyjaśnia kobiecie, że matka Johna miała nadzieję, iż jej syn ożeni się z Sarah. Później para przygotowuje się do obiadu. John uspokaja podenerwowaną Laritę i przytula ją do siebie. W czasie posiłku pani Whittaker uważnie obserwuje kobietę i przyznaje, że już gdzieś widziała jej twarz. Zastanawia się, czy nie mają wspólnych przyjaciół, lecz Larita zaprzecza. Po zakończeniu kolacji pan Whittaker, spożywając drinka, wyznaje synowi, że jego nowo wybranka jest „fascynującą kobietą”. Matka pozostaje sceptyczna. Wypytuje syna co o niej wie, skąd pochodzi i kim jest, lecz w obronie Larity staje ojciec chłopaka. Poirytowany John wykrzykuje, że jest jego żoną. Prosi matkę, by była miła dla jego partnerki. Pan Whittaker w tym czasie nalewa drinki w salonie. Widząc zdenerwowanego Johna i domyślając się powodów jego humoru, Larita przyznaje, że jest zmęczona i położy się spać. Udaje się na górę, gdzie nakazuje pokojówce opuszczenie sypialni. Zamyślona siada na łóżku.
thumb|Isabel Jeans (na zdj. w 1958), odtwórczyni roli Larity Filton Nazajutrz rodzina Whittakerów obserwuje mecz polo. Larita dostrzega w tłumie prawnika jej byłego męża. Zakłopotana stara się go unikać za wszelką cenę. Greene wita się z Johnem i przez chwilę rozmawiają. Po zakończeniu meczu wszyscy rozchodzą się do samochodów. Wyglądająca przez szybę Larita zostaje zauważona przez Greene’a. Pani Whittaker z jedną z córek przygotowuje zaproszenia na przyjęcie taneczne w swoim domu. Larita oferuje pomoc, lecz matka Johna odrzuca jej propozycję. Kobieta udaje się na zewnątrz, gdzie spotyka Johna. W tym czasie pod dom podjeżdża Green ze swoją małżonką, a Larita wraca do pokoju i zasypia. Budzi się po pewnym czasie z krzykiem. Do sypialni przybiega zaniepokojony John. Kobieta prosi go, aby wrócili na południe Francji, ponieważ nie jest szczęśliwa w jego domu. Wyraża przekonanie, że rodzina chłopaka chce ich rozdzielić. Czując się urażonym słowami żony John wychodzi.
Kolejnego dnia Larita siedzi w ogrodzie i czyta książkę. Przypadkiem podsłuchuje rozmowę Sarah z Johnem. Dziewczyna zarzuca mu, że niesprawiedliwie postępuje, lekceważąc Laritę. Chłopak przyznaje, że ożenek był błędem, a rację miała jego matka. Usłyszawszy te słowa Larita wstaje i odchodzi. W międzyczasie jedna z sióstr Johna przegląda gazety i znajduje w jednej z nich zdjęcie rodziny, zrobione po meczu. Pokazuje je matce, która przypomina sobie głośną sprawę rozwodową Filtonów. Tymczasem pan Whittaker usiłuje pocieszyć zasmuconą Laritę. Do pokoju wchodzi matka Johna i jego siostra, zarzucając jej ukrywanie sekretu. Ojciec Johna ponownie staje w obronie Larity, uważając, że jej przeszłe życie nie jest ich sprawą. Podsłuchawszy rozmowę Sarah mówi Johnowi, że bez względu na wszystko, musi on teraz być razem z Laritą. Chłopak udaje się do mieszkania, gdzie siostra wręcza mu gazetę. Larita, paląc papierosa, obserwuje jego reakcję. Matka Johna uważa, że jej zatajona przeszłość zhańbi całą rodzinę. Pomiędzy kobietami dochodzi do konfliktu. Sytuację bezskutecznie próbuje załagodzić pan Whittaker. Larita spogląda na Johna i udaje się do pokoju, gdzie ojciec chłopaka przekonuje ją, że wszystko będzie dobrze, jeżeli John rzeczywiście ją kocha.
Przed rozpoczęciem wieczornego przyjęcia John jest przygnębiony. Wstaje i odchodzi od stołu. W rozmowie z synem i córkami matka przyznaje, że jedynym sposobem na uniknięcie skandalu będzie zachowywanie się w sposób naturalny. John początkowo sprzeciwia się woli matki, lecz w końcu jej ulega. Gdy pani domu przyjmuje i wita przybyłych gości, posługacz odcina na gorsecie sukni Larity siatkę, aby jej kreacja była bardziej odkryta. Zaproszeni goście z zaciekawieniem wypytują panią Whittaker o nową wybrankę jej syna. Matka Johna tłumaczy, że Larita nie czuje się najlepiej, i musiała zostać w swoim pokoju. W owym czasie jedna z sióstr usiłuje pocieszyć siedzącego na schodach Johna. Kiedy goście tańczą w parach, na schodach niespodziewanie pojawia się Larita, przykuwając uwagę zgromadzonych w salonie gości. Jej widokiem zaskoczeni są również John i wyraźnie niezadowolona pani Whittaker. Larita z uśmiechem na twarzy dementuje pogłoski o bólu głowy i udaje się do pana Greene’a, prawnika jej byłego męża. Zarzuca mu, że to on był głównym inicjatorem szpiegowania przez Filtonów jej przeszłego życia. Oboje tańczą, po czym udają się do sąsiedniego pokoju. Larita jest zła na siebie. Uważa, że poślubienie Johna było najbardziej tchórzliwą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiła. Prosi prawnika o możliwość przeprowadzenia rozwodu. Pokojówka zaczyna pakować jej rzeczy. W rozmowie z Sarah Larita przyznaje, że opuszcza Johna i wyjeżdża na zawsze.
Prasa aktywnie rozpisuje się o rozwodzie. Tożsamość kobiety utrzymywana jest w tajemnicy. Larita obserwuje rozprawę z oddali, lecz jeden z reporterów ją rozpoznaje. Gdy opuszcza budynek sądu, zwraca się do zgromadzonych fotoreporterów: Shoot, there is nothing left to kill! (pol. „No już! Róbcie swoje, bo niczego więcej już nie uśmiercicie”).
Obsada thumb|Frank Elliott (na zdj. w 1921), odtwórca roli pułkownika Whittakera, ojca Johna Opracowano na podstawie materiału źródłowego; ; ; ; ; ; .:
Produkcja Scenariusz i przygotowania Po powrocie z miesiąca miodowego Alfred Hitchcock, na mocy obowiązującego kontraktu, był winien Michaelowi Balconowi i Gainsborough Pictures dwa filmy. Zrealizował je w 1927, w krótkich odstępach czasu, a pierwszym był melodramat Na równi pochyłej z Ivorem Novello w roli głównej. Następnie przystąpił do pracy nad adaptacją sztuki Easy Virtue autorstwa Noëla Cowarda, będącej kąśliwą satyrą na społeczną hipokryzję ujawnioną przez karne traktowanie rozwódki. Po raz pierwszy została wystawiona w grudniu 1925 w Nowym Jorku, gdzie cieszyła się powodzeniem, z kolei brytyjska premiera odbyła się w Londynie 9 lipca 1926. Łącznie w Duke of York’s Theatre na West Endzie była grana 132-krotnie. Sztuka zwróciła uwagę Hitchcocka pesymistycznym obrazem stosunków panujących w zamożnej angielskiej rodzinie i obecnością psychoanalitycznych podtekstów w relacjach pomiędzy matką a synem.