Baccio d’Agnolo (właśc. Bartolomeo d’Agnolo Baglioni, ur. w 1462 we Florencji, zm. w 1543 tamże) – włoski architekt i rzeźbiarz. Baccio jest skróconą wersją imienia Bartolomeo, d’Agnolo odnosi się do Angelo – imienia ojca.
Aktywność rzeźbiarska Zaczął pracę jako drzeworytnik, praktykę zawodową odbył w warsztacie ojca, gdzie terminując pod jego przewodnictwem spotkał się z dziełami Giuliano da Maiano i Bernardo della Cecca. Między 1491 i 1502 rokiem pracował głównie w kościele Santa Maria Novella i w Palazzo Vecchio we Florencji, ponadto w kościele św. Augustyna w Perugii, przy którym pracowali także jego synowie i który wyróżnia się bogactwem form CinquecentaLe muse”, De Agostini, Novara, 1964, Vol. I, pag.503-504..
Architekt thumb|left|Palazzo Taddei-Florencja thumb|Palazzo Bartolini–Florencja Osiągnąwszy sławę dobrego rzeźbiarza, w bliżej nieokreślonym okresie swojego życia, zajął się architekturą. Ukończył studia architektoniczne w Rzymie. Na początku XVI wieku został zaangażowany przez Il Cronaca do przeprowadzenia części prac w Palazzo Vecchio w rodzinnej Florencji. W 1503 roku zyskał sławę dzięki zrealizowaniu Palazzo Taddei, zaś w 1506 roku powierzono mu dokończenie tamburu kopuły katedry florenckiej; prac w katedrze nigdy jednak nie zakończył wobec krytyki Michała Anioła, który nazwał konstrukcję zaproponowaną przez d’Agnolo klatką na świerszcze.
Zrealizował kościół San Giuseppe, Villę Borgherini oraz Palazzo Bartolini-Torrigiani. Pałac Bartolini był pierwszym pałacem, który posiadał na fasadzie głównej kolumny obramiające okna i drzwi, co wcześniej było ograniczone do budownictwa sakralnego; to istotne novum było przez mieszkańców Florencji wyśmiewane za swoją innowacyjność. Do innych dzieł architekta należą także dzwonnica kościoła Santo Spirito, kościół San Giuseppe i Palazzo Agostino della Seta.
Z pracowni d’Agnolo wyszli Michał Anioł, Andrea Sansovino, bracia Antonio da Sangallo (starszy) i Giuliano da Sangallo oraz młody Rafael. Zmarł we Florencji w 1543 roku. Pozostawił trzech synów architektów, z których największą sławę zdobył Giuliano di Baccio d’Agnolo.
Giorgio Vasari zawarł życiorys d’Agnolo w IV księdze swoich Żywotów, stwierdzając, że Baccio d’Agnolo zrealizował dużą liczbę zleceń, jednakże większość jego dzieł uległa zniszczeniu lub zaginęła.
Przypisy
Bibliografia Chisholm, Hugh, ed (1911). „Baccio d’Agnolo”. Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. „Baccio D’agnolo”. Encyclopædia Britannica. 2007. Encyclopædia Britannica Online. 28 Sept. 2007.
Kategoria:Włosi Kategoria:Włoscy architekci Kategoria:Włoscy rzeźbiarze Kategoria:Postacie renesansu Kategoria:Urodzeni w 1462 Kategoria:Zmarli w 1543 Kategoria:Ludzie urodzeni we Florencji