ISO 8859-2 lub bardziej formalnie ISO/IEC 8859-2, również znane jako ISO Latin-2, bądź „środkowo-” i „wschodnioeuropejskie”, jest drugą częścią standardu kodowania znaków zdefiniowanego przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO). Składa się ze 191 znaków łacińskiego pisma, z czego każdy jest zapisywany przy pomocy ośmiu bitów. Na jego podstawie została utworzona Polska Norma (PN-T-42118:1993) opisująca kodowanie polskich liter diakrytyzowanych w kodach 8-bitowych.

Pokrycie języków Używając tego zestawu znaków da się zapisać teksty w językach czeskim, węgierskim, polskim, rumuńskim, serbsko-chorwackim, słowackim, słoweńskim, jak również w górno- i dolnołużyckim. Jak widać poniżej, brakuje jednak polskich cudzysłowów, te są obecne w nowszym ISO 8859-16. Dodatkowo nadaje się do przedstawienia kilku zachodnioeuropejskich języków jak niemiecki, czy też angielski (choć dla tych języków powinien zostać zastosowany zestaw ISO 8859-1 lub nowszy ISO 8859-15).

W przeciwieństwie do ISO 8859-1, choć nie jest to stosowane, da się w tym zestawie znaków przedstawić też język fiński. Sporną kwestią jest natomiast dostosowanie tego kodowania do języka rumuńskiego z powodu faktu, iż zamiast liter Șș i Țț (S i T z przecinkiem) występują znaki Şş i Ţţ (S i T z cedillą). Co prawda, litery te zostały zunifikowane w pierwszej wersji Unicode’u, gdzie pojawienie się ich z cedillą czy przecinkiem było traktowane jako wybór glifu, a nie jako oddzielne znaki, to jednak fonty przeznaczone do użycia z tym językiem winny mieć znaki z przecinkiem w ich miejscach.

Tablica kodów ISO/IEC 8859-2:1999   x0 x1 x2 x3 x4 x5 x6 x7 x8 x9 xA xB xC xD xE xF 0x Znaki kontrolne 1x 2x SP ! " # $ % & ' ( ) * + Przecinek, - . / 3x 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 : ; < = > ? 4x @ A B C D E F G H I J K L M N O 5x P Q R S T U V W X Y Z [ \ ] ^ _ 6x ` a b c d e f g h i j k l m n o 7x p q r s t u v w x y z { | } ~ 8x Nieużywane 9x Ax NBSP Ą ˘ Ł ¤ Ľ Ś § ¨ Š Ş Ť Ź SHY Ž Ż Bx ° ą ˛ ł ´ ľ ś ˇ ¸ š ş ť ź ˝ ž ż Cx Ŕ Á Â Ă Ä Ĺ Ć Ç Č É Ę Ë Ě Í Î Ď Dx Đ Ń Ň Ó Ô Ő Ö × Ř Ů Ú Ű Ü Ý Ţ ß Ex ŕ á â ă ä ĺ ć ç č é ę ë ě í î ď Fx đ ń ň ó ô ő ö ÷ ř ů ú ű ü ý ţ ˙

W powyższej tabeli znak o kodzie 0x20 to zwykła spacja, 0xA0 to twarda spacja, a znak 0xAD to miękki dywiz.

Mapowanie na Unicode Poniższa tabela przedstawia miejsca znaków z ISO 8859-2 w Unicode: ISO/IEC 8859-2:1999 Hex Znak Unicode Hex Znak Unicode Hex Znak Unicode 0xA0 NBSP U+00A0 0xC0 Ŕ U+0154 0xE0 ŕ U+0155 0xA1 Ą U+0104 0xC1 Á U+00C1 0xE1 á U+00E1 0xA2 ˘ U+02D8 0xC2 Â U+00C2 0xE2 â U+00E2 0xA3 Ł U+0141 0xC3 Ă U+0102 0xE3 ă U+0103 0xA4 ¤ U+00A4 0xC4 Ä U+00C4 0xE4 ä U+00E4 0xA5 Ľ U+013D 0xC5 Ĺ U+0139 0xE5 ĺ U+013A 0xA6 Ś U+015A 0xC6 Ć U+0106 0xE6 ć U+0107 0xA7 § U+00A7 0xC7 Ç U+00C7 0xE7 ç U+00E7 0xA8 ¨ U+00A8 0xC8 Č U+010C 0xE8 č U+010D 0xA9 Š U+0160 0xC9 É U+00C9 0xE9 é U+00E9 0xAA Ş U+015E 0xCA Ę U+0118 0xEA ę U+0119 0xAB Ť U+0164 0xCB Ë U+00CB 0xEB ë U+00EB 0xAC Ź U+0179 0xCC Ě U+011A 0xEC ě U+011B 0xAD SHY U+00AD 0xCD Í U+00CD 0xED í U+00ED 0xAE Ž U+017D 0xCE Î U+00CE 0xEE î U+00EE 0xAF Ż U+017B 0xCF Ď U+010E 0xEF ď U+010F 0xB0 ° U+00B0 0xD0 Đ U+0110 0xF0 đ U+0111 0xB1 ą U+0105 0xD1 Ń U+0143 0xF1 ń U+0144 0xB2 ˛ U+02DB 0xD2 Ň U+0147 0xF2 ň U+0148 0xB3 ł U+0142 0xD3 Ó U+00D3 0xF3 ó U+00F3 0xB4 ´ U+00B4 0xD4 Ô U+00D4 0xF4 ô U+00F4 0xB5 ľ U+013E 0xD5 Ő U+0150 0xF5 ő U+0151 0xB6 ś U+015B 0xD6 Ö U+00D6 0xF6 ö U+00F6 0xB7 ˇ U+02C7 0xD7 × U+00D7 0xF7 ÷ U+00F7 0xB8 ¸ U+00B8 0xD8 Ř U+0158 0xF8 ř U+0159 0xB9 š U+0161 0xD9 Ů U+016E 0xF9 ů U+016F 0xBA ş U+015F 0xDA Ú U+00DA 0xFA ú U+00FA 0xBB ť U+0165 0xDB Ű U+0170 0xFB ű U+0171 0xBC ź U+017A 0xDC Ü U+00DC 0xFC ü U+00FC 0xBD ˝ U+02DD 0xDD Ý U+00DD 0xFD ý U+00FD 0xBE ž U+017E 0xDE Ţ U+0162 0xFE ţ U+0163 0xBF ż U+017C 0xDF ß U+00DF 0xFF ˙ U+02D9

Znaki o kodach 0x20 – 0x7E mają bezpośrednie odpowiedniki w Unicode. (0x20 → U+0020, 0x21 → U+0021 itd.)

Kody z przedziałów: 0x01 – 0x1F oraz 0x7F – 0x9F nie są używane w ISO 8859-2.

Zobacz też kodowanie polskich znaków

Linki zewnętrzne

ISO 8859-02