mały|Grób Jadwigi Romanowskiej na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Jadwiga Romanowska (ur. 9 października 1895 w Linderówce, powiat podhajecki, zm. 15 lipca 1964 w Gdańsku) – pielęgniarka.
Życiorys Była córką Aleksandra Romanowskiego – sędziego i Marii z Paralewiczów. Uczyła się w szkole ss. Niepokalanek w Niżniowie.
W 1920 roku, podczas działań zbrojnych w wojnie polsko-bolszewickiej pracowała w pociągu sanitarnym poruszającym się w bezpośrednim zapleczu frontu. W 1921 roku została słuchaczką pierwszego kursu Szkoły Pielęgniarskiej utworzonej w Warszawie dzięki Fundacji Rockefellera i Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. Po ukończeniu kursu podjęła pracę w wiejskiej poradni dla matki i dziecka na Śląsku Cieszyńskim, a następnie w placówce tego samego typu we Lwowie. W 1926 roku z ramienia Fundacji Rockefellera podjęła dwuletnie studia podyplomowe we Francji, Belgii i Anglii. Po powrocie do Polski została instruktorką pielęgniarek i położnych w powiecie skierniewickim.
W 1929 roku związała się ze szkolnictwem. Została wtedy asystentką dyrektorki Warszawskiej Szkoły Pielęgniarskiej, a następnie kierowniczką Referatu Higieny Szkolnej w Warszawskim Wydziale Zdrowia. Jednocześnie odbyła podróż szkoleniową po krajach Europy (Norwegia, Francja, Belgia). Przez wiele lat pełniła odpowiedzialne funkcje z wyboru w Polskim Stowarzyszeniu Pielęgniarek Zawodowych (PSPZ). Jako jedna z założycielek PSPZ reprezentowała Polskę na Kongresie Międzynarodowej Rady Pielęgniarek w MontrealuPolski związek zawodowy został wtedy członkiem Międzynarodowej Rady Pielęgniarek.. Należała do Komitetu Redakcyjnego miesięcznika „Pielęgniarka Polska” od chwili powstania pisma, aż do momentu jego likwidacji przez hitlerowców.
W latach 1936–1944 była dyrektorką Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa przy ulicy Koszykowej 78. Wraz z wybuchem wojny, szkołę z personelem i wyposażeniem przekazała do dyspozycji szpitala wojskowego. Przez całą okupację aktywnie uczestniczyła w działalności „podziemia”, dbając o personel oraz szkolenie dziewcząt w ramach akcji tajnego nauczania. W październiku 1944 roku została wraz z personelem i uczennicami ewakuowana do obozu w Piastowie. Z Piastowa przeniosła się do Czarnego Dunajca, gdzie prowadziła dom dziecka.
Po zakończeniu wojny próbowała reaktywować szkołę w Warszawie, jednak budynek przy ul. Koszykowej 78 zaanektowało Wojsko Polskie. Jej pochodzenie społeczne i prestiż zawodowy nie odpowiadał centralnym władzom PRL. Mimo to udało jej się uzyskać zgodę na zorganizowanie podobnej szkoły przy Akademii Lekarskiej w Gdańsku, którą otwarto 22 października 1945 roku i naukę rozpoczęło 80 osób.
W 1950 roku nastąpiła reorganizacja szkolnictwa, w wyniku której stworzona instytucja została podporządkowana władzom wojewódzkim w Gdańsku. W tym też roku musiała opuścić szkołę oraz stanowisko, natomiast aż do śmierci mieszkała w pobliżu Akademii Medycznej. Pracowała jako szeregowa pielęgniarka w Ciechocinku, a następnie w Instytucie Reumatologii w Sopocie. Do końca życia aktywnie uczestniczyła w reaktywowaniu Polskiego Towarzystwa Pielęgniarek i cały czas utrzymywała kontakt ze stworzoną przez siebie szkołą.
Nie wyszła za mąż i nie miała dzieci.
Zmarła 15 lipca 1964 w Gdańsku. Została pochowana 18 lipca 1964 na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon I-groby rodzinne D-1/2/3/4/5). W długim kondukcie żałobnym uczestniczyły m.in. słuchaczki PSMP ubrane w stroje zawodowe i granatowe peleryny, a obok nich instruktorki.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1957) Złoty Krzyż Zasługi (5 lipca 1939) „za zasługi na polu pracy zawodowej”. Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (pośmiertnie) Warszawski Krzyż Powstańczy (pośmiertnie) Medal Florence Nightingale (12 maja 1947) - MKCK, za szczególne zasługi w czasie wojny i pokoju
Upamiętnienie 11 kwietnia 1987 Zespół Szkół Medycznych w Elblągu otrzymał imię Jadwigi Romanowskiej.
Przypisy
Bibliografia Alicja Maksymowicz, Encyklopedia dla pielęgniarek, PZWL, 1987. Alicja Maksymowicz, Zagadnienia zawodowe pielęgniarstwa na tle historycznym, PZWL, 1977. Praca zbiorowa, Pochylone nad człowiekiem. Historia Warszawskiej Szkoły Pielęgniarek 1821–1945, T. 1 Warszawa 1991, T. 2 Warszawa 1994.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Florence Nightingale Kategoria:Odznaczeni medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polskie pielęgniarki Jadwiga Romanowska Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1964