Barbara Buczek, znana też jako Barbara Buczkówna (ur. 9 stycznia 1940 w Krakowie, zm. 17 stycznia 1993 tamże) – polska kompozytorka, pianistka i pedagożka.
Życiorys Po ukończeniu 1959 Państwowego Liceum Muzycznego w Krakowie w klasie fortepianu Marii Bilińskiej-Riegerowej kontynuowała w latach 1959–1965 naukę gry na fortepianie pod kierunkiem Ludwika Stefańskiego w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej. W latach 1969–1974 studiowała kompozycję w klasie Bogusława Schaeffera. Oba kierunki ukończyła z wyróżnieniem.
Prowadziła wykłady z zakresu gry fortepianowej, kontrapunktu i kompozycji w Akademii Muzycznej w Krakowie. W 1990 obroniła pracę doktorską na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie na podstawie pracy Spotkania współczesnej twórczości muzycznej ze sztukami plastycznymi jako problem filozofii kultury. Lata 1945–1990.
Należała do stowarzyszenia artystycznego Grupa Krakowska oraz międzynarodowego stowarzyszenia Frau und Musik.
Nagrody i wyróżnienia W 1970 uzyskała III nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. G. Fitelberga w Katowicach za Dwie impresje, a w 1982 wyróżnienie na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. N. Paganiniego w Rzymie za Koncert skrzypcowy. W 1985 III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Wiedniu za II Kwartet smyczkowy „Transgressio”.
Twórczość Kompozytorka wyróżniła trzy okresy w swojej twórczości: I – 1968–1974 – krystalizacja stylu – zakończony utworem Anekumena. Koncert na 89 instrumentów (1974) II – 1974–1979 – penetracje twórcze w zakresie brzmień i faktury – zakończony Koncertem skrzypcowym (1979) III – 1979–1992 – twórczość bardziej wysublimowana i stonowana wyrazowo.
Utwory Buczkówny charakteryzuje gęsty, misternie skonstruowany materiał dźwiękowy. Ważną rolę pełni rodzaj brzmienia utworzonego z kilku lub kilkunastu ściśle ze sobą zespolonych partii instrumentalnych, tworzących warstwy zróżnicowane pod względem struktury i barwy. Częstym pomysłem konstrukcyjnym jest kontrast oraz wieloplanowa faktura instrumentów solowych.
Język harmoniczny bazuje na pełnym 12-dźwiękowym materiale. Dominują ostro dysonujące akordy, brzmiące jednak łagodnie dzięki stonowanej dynamice i modyfikacjom barwowym. Takie skupienie uwagi na brzmieniu i przewaga dynamiki piano wskazuje na związki ze stylem Debussy’ego, jednakże Buczek stworzyła własny idiom wyróżniający się wysublimowaną ekspresją.
Stosowała technikę nowej złożoności, pisząc utwory tak skomplikowane fakturalnie i tak trudne do wykonania, że precyzyjna realizacja wszystkich detali kompozycji jest prawie niemożliwa.
Kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Polscy pianiści Kategoria:Absolwenci Akademii Muzycznej w Krakowie Kategoria:Urodzeni w 1940 Kategoria:Zmarli w 1993 Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie