Julian Jan Radoniewicz (ur. 8 października 1895 w Żmigrodzie Nowym, zm. 1940 w Kalininie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego i nadkomisarz Policji Państwowej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Julian Jan Radoniewicz urodził się 8 października 1895 roku w Żmigrodzie Nowym, w rodzinie Jakuba i Marii z Majchów. Od 5 września 1914 roku żołnierz Legionów Polskich, służył w 2 Pułku Piechoty Legionów. Latem 1917 roku, po kryzysie przysięgowym wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Służył w kolumnie sanitarnej. W 1918 roku był internowany w Huszt, Szeklence i Marmarosz Sziget.

Od 11 listopada 1918 roku do 31 lipca 1936 roku w Wojsku Polskim. W 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 20. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych administracji, w dziale sanitarnym. Jako oficer rezerwy został zatrzymany w służbie czynnej, w 10 batalionie sanitarnym w Przemyślu. 23 sierpnia 1924 roku został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 roku na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów administracji, w dziale sanitarnymDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 85 z 27 sierpnia 1924 roku, s. 488.. W dalszym ciągu pełnił służbę w 10 batalionie sanitarnym w Przemyślu. Następnie został przeniesiony z korpusu oficerów administracji do korpusu oficerów piechoty, w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku, i przydzielony do 22 pułku piechoty w Siedlcach.

W maju 1926 roku wziął udział w zamachu stanu po stronie Józefa Piłsudskiego i został ranny. 27 stycznia 1930 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 132. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 27.. Później został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do batalionu KOP „Wołożyn”. W latach 1934–1935 pełnił służbę w batalionie KOP „Podświle” na stanowisku dowódcy kompanii karabinów maszynowychLista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 72..

W 1935 roku odkomenderowany do Komendy Głównej Policji. Po ukończeniu specjalnego kursu dla oficerów WP w Szkole Oficerów Policji Państwowej w Warszawie, w 1936 roku objął funkcję Komendanta Powiatowego Policji w Ostrowi Mazowieckiej, gdzie pełnił służbę do 1939 roku. Od 3 lutego 1939 roku do września 1939 roku Komendant Powiatowy Policji w Lublinie.

13 września 1939 roku, po wybuchu II wojny światowej, ewakuował się wraz z Komendą Powiatową Policji do TarnopolaOlsztyn: Katyń...ocalić od zapomnienia warminsko-mazurska.policja.gov.pl, 8 kwietnia 2010 [dostęp 2012-03-19]. 17 września 1939 roku, po agresji ZSRR na Polskę, dostał się do niewoli radzieckiej koło Łucka i został uwięziony w specjalnym obozie NKWD w Ostaszkowie. Zamordowany przez NKWD wiosną 1940 w Kalininie (obecny Twer) roku jako jedna z ofiar zbrodni katyńskiej.

4 października 2007 roku Julian Radoniewicz został pośmiertnie awansowany na stopień podinspektora Policji PaństwowejFunkcjonariusze Policji – Uroczysty Apel Pamięci 9 listopada 2007 roku, plac marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie polskieradio.pl [dostęp 2012-03-19]Bożena Łojek: Pośmiertne awansowanie żołnierzy i funkcjonariuszy Rzeczypospolitej Polskiej zamordowanych w 1940 r. w ZSRR w wyniku zbrodni katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 23), Warszawa 2008, s. 204–230. ..

9 kwietnia 2010 roku w Olsztynie uroczyście posadzono poświęcony mu Dąb Pamięci i odsłonięto okolicznościowy obelisk.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (9 listopada 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Srebrny Medal za Długoletnią Służbę Brązowy Medal za Długoletnią Służbę

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Kalininie zbrodnia katyńska

Przypisy

Bibliografia Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.

.

Linki zewnętrzne Strona rodziny Juliana Radoniewicza z informacjami na jego temat i galerią fotografii wajszczuk.v.pl [dostęp 2012-03-19] Julian Radoniewicz, Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918, Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku .

Kategoria:Funkcjonariusze Policji Państwowej zamordowani w Kalininie Kategoria:Internowani w Huszt Kategoria:Internowani w Syhocie Marmaroskim Kategoria:Internowani w Szeklence Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Nadkomisarze Policji Państwowej Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Porucznicy administracji II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego