Józef Kuligowski vel Kulik (ur. 12 marca 1898 w Strychu, zm. 17–21 kwietnia 1940 w Kalininie) – żołnierz Wojska Polskiego, posterunkowy Policji Państwowej, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Szczepana i Józefy z Sadurskich urodzony 12 marca 1898 we wsi Strych, w ówczesnym powiecie garwolińskim guberni siedleckiejPolak Bogusławw, Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945 str. 109, podano nazwisko panieńskie Sandurska. W latach 1906–1910 uczęszczał do szkoły ludowej w Maciejowicach, a po jej ukończeniu pracował na roli.
Od 20 czerwca 1919 w odrodzonym Wojsku Polskim, uczestniczył w walkach wojny polsko-bolszewickiej. Służył w 10 pułku artylerii polowej. W dniu 24 maja 1920 szczególnie się odznaczył w bitwie pod Mariampolem. Opis okoliczności uzyskania Orderu Virtuti Militari:
Przeniesiony do rezerwy w 1922 w stopniu kaprala.
Od 22 marca 1922 służył w Policji Państwowej, początkowo w województwie tarnopolskim, w latach 1929–1939 w Łodzi, w 1939 w IV Komisariacie. W sierpniu 1939 zmobilizowany do 10 pułku artylerii lekkiej.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie jenieckim w Ostaszkowie. 13 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Kalinińskiego – lista wywózkowa 026/1 z 13 kwietnia 1940, pozycja 15. Między 17 a 21 kwietnia 1940 został zamordowany w Kalininie (obecnie Twer) i pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej w Miednoje, gdzie od 2 września 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Miednoje.
Służbowy znaczek ewidencyjny nr 1441/II należący do Józefa Kuligowskiego został odnaleziony przez ukraińskich archeologów w 2010 w czasie wykopalisk masowych grobów z latach 1940–1941 na terenie byłego więzienia we Włodzimierzu lodz.ap.gov.pl [dostęp 2012-03-20], według: "Dziennik Łódzki", 28–29 maja 2011.
Postanowieniem nr 112-52-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej. Awans został ogłoszony 10 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”Bożena Łojek: Pośmiertne awansowanie żołnierzy i funkcjonariuszy Rzeczypospolitej Polskiej zamordowanych w 1940 r. w ZSRR w wyniku zbrodni katyńskiej, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 23), Warszawa 2008, s. 204–230. ..
W 1921 zawarł małżeństwo z Kazimierą Tamborską z Łodzi, z którą miał ośmioro dzieci: Halinę (ur. 1922), Gerarda Cypriana (ur. 1925), Dominikę Józefę (ur. 1927), Otylię Kazimierę (ur. 1929), Aleksandra Adama (ur. 1931) i Józefa Ignacego (ur. 1933).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 679 – 28 lutego 1921
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Kalininie
Przypisy
Bibliografia
.
Kategoria:Funkcjonariusze Policji Państwowej zamordowani w Kalininie Kategoria:Policjanci związani z Łodzią Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Posterunkowi Policji Państwowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze 10 Kaniowskiego Pułku Artylerii Lekkiej