Aleksander Glinkowski (ur. 4 kwietnia 1941 w Stiring-Wendel we Francji, zm. 17 marca 1991 w Katowicach) – polski kompozytor.
Życiorys Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach, w latach 1960–1964 w klasie puzonu Feliksa Kwiatkowskiego, a w następnie w latach 1965–1970 w klasie kompozycji Bolesława Szabelskiego. W latach 1972–1973 uzupełniał studia kompozytorskie u Iannisa Xenakisa w Paryżu. Równocześnie w latach 1960–1972 był członkiem orkiestry Filharmonii Śląskiej, a od 1970 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach na Wydziale Kompozycji i Teorii Muzyki.
Twórczość Glinkowski skupiał się na walorach sonorycznych materiału dźwiękowego. Wcześniejsze utwory charakteryzuje intensywna kolorystyka i pełna atonalność. Późniejsze (od Concerto notturno) wykazują większą statykę, wyciszenie emocji, przejrzystość faktury, przesycenie modalnością.
Jego utwory były wykonywane z sukcesem na czołowych polskich festiwalach muzyki współczesnej, m.in. podczas „Warszawskiej Jesieni”, czy Festiwalu Musica Polonica Nova we Wrocławiu.
Nagrody i wyróżnienia (na podstawie materiału źródłowego)
Aleksander Glinkowski był laureatem kilku konkursów kompozytorskich. 1968 – wyróżnienie w konkursie Związku Kompozytorów Polskich w Kamieniu Pomorskim za utwór Passacaglia lugubra na organy (1968) 1970 - II nagroda w konkursie Związku Kompozytorów Polskich za Ostinato na chór mieszany i taśmę (1970) 1972 - III nagroda w Konkursie im. Artura Malawskiego w Krakowie za Koncert wenecki na obój i orkiestrę (1972).
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Zmarli w 1991