Dynastia salicka, niem. Salier – ród książąt frankońskich panujący w Niemczech w latach 1024–1125. Nazwa pochodzi od Franków salickich.
Władcy Niemiec z dynastii salickiej: 1024–1039 Konrad II Salicki (cesarz od 1027) 1039–1056 Henryk III Salicki (syn Konrada II Salickiego; cesarz od 1046) 1056–1105 Henryk IV Salicki (syn Henryka III Salickiego; cesarz od 1084) 1105–1125 Henryk V Salicki (syn Henryka IV Salickiego; cesarz od 1111)
Panowanie pierwszych dwóch władców z tej dynastii to apogeum potęgi Świętego Cesarstwa Rzymskiego, w skład którego wchodziły: Królestwo Niemiec (od 962) Królestwo Włoch (od 962) Królestwo Czech (od 962) Królestwo Burgundii (od 1034) Zwierzchnictwo cesarza rzymskiego w tym okresie uznawały również przejściowo Polska, Węgry, Chorwacja, Dania, Neapol.
Panowanie dwóch ostatnich władców to okres stagnacji politycznej, regresu, walki z papiestwem, wojen domowych wewnątrz Niemiec, panowanie antykrólów, upadek prestiżu i powagi cesarskiej w Europie.
Ponadto członkowie dynastii salickiej panowali w Lotaryngii, Karyntii, Bawarii i Dolnej Lotaryngii: Książęta Lotaryngii: 944–953 Konrad I Rudy Książęta Karyntii: 978–1004 Otto I Karyncki (syn Konrada I Rudego) 1004–1011 Konrad I Karyncki (syn Ottona I Karynckiego, brat papieża Grzegorz V) 1036–1039 Konrad II Karyncki (syn Konrada I Karynckiego) Książęta Bawarii: 1027–1042 Henryk III Salicki (król Niemiec od 1039) 1047–1049 Henryk III Salicki (ponownie) 1053–1056 Henryk IV Salicki (król Niemiec od 1056) 1077–1096 Henryk IV Salicki (ponownie) Książęta Dolnej Lotaryngii 1076–1089 Konrad Salicki (syn Henryka IV Salickiego)
Bibliografia Włodzimierz Dworzaczek, Genealogia, cz. 2: Tablice, Warszawa 1959, tabl.44.