I Kutnowska Drużyna Wędrownicza im. Tadeusza Rejtana (inaczej I KDW im. T. Rejtana, dawniej I Drużyna im. T. Rejtana w Kutnie, I Kutnowska Drużyna Harcerska im. T. Rejtana, 93 Mazowiecka Drużyna Harcerska im. T. Rejtana lub 5 Kutnowska Drużyna Harcerska im. T. Rejtana) – kutnowska drużyna harcerska związana z Gimnazjum i Liceum im. Gen. J.H. Dąbrowskiego w Kutnie. Początkowo, przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości od 1912 r. drużyna działała w ramach Polskiej Organizacji Wojskowej, następnie zaś w ramach Związku Harcerstwa Polskiego. Pierwsza jednostka harcerska działająca na terenie Kutna i w Hufcu ZHP Kutno im. hm. A. Kamińskiego – z inicjatywy Alojzego Jana Olińskiego ps. „Głowacz”, ucznia Gimnazjum Filologicznego im. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie, zastępowego II Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. T. Rejtana, zaistniała jako zastęp harcerski 8 lipca 1916 r., a jako drużyna rok później 26 lipca 1917 r. została zarejestrowana na czele z drużynowym Felicjanem Wiśniewskim. thumb|Legitymacja harcerska druha Andrzeja Tomczaka z 1918 r., członka I KDH im. T. Rejtana. W zbiorach muzeum I Liceum Ogólnokształcącego im. Gen. J.H. Dąbrowskiego w Kutnie We wrześniu 2006 r. drużyna została reaktywowana, wówczas drużynowym został Przemysław Zawadzki – nauczyciel historii i ówczesny wicedyrektor I LO im. Gen. J.H. Dąbrowskiego w Kutnie. Od 2008 r. drużyna należy do Wspólnoty Drużyn Grunwaldzkich. Od 25 września 2009 r. jako jednostka założycielska, I KDW im. T. Rejtana wchodzi w skład I Kutnowskiego Szczepu „Innominata”.
Drużyna działa z połączenia tradycji dwóch historycznych jednostek harcerskich: męskiej I KDH im. T. Rejtana i żeńskiej V ŻDH „Leśna Polana” im. M. Skłodowskiej-Curie.
Historia Początki drużyny thumb|left|250px|Harcerze I KDH im. T. Rejtana. Od lewej stoją: Józef Kacerka, Józef Suliński, NN, Stanisław Morawski, NN, Wacław Sobczyk. Fot z 1920 r. w zbiorach rodziny Morawskich. Pierwsze wzmianki dotyczące utworzonego zastępu harcerskiego w Kutnie pochodzą z 1912 r. W tym roku harcerze strzelcy złożyli w Krośniewicach uroczystą przysięgę na świętą walkę z najazdem moskiewskim. W 1913 r. harcerze kutnowscy utworzyli Drużynę Strzelecką, a w 1915 r. jednostkę Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 r. aktywnie włączyli się w odbudowę niepodległości, 11 listopada 1918 r. członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej przejęli obiekty urzędowe w mieście oraz opanowali dworzec kolejowy, gdzie podczas rozbrajania Niemców zabity został Wojciech Rychtelski. thumb|Alojzy Oliński ps. Głowacz – założyciel pierwszej w Kutnie drużyny skautowej w 1916 r.
W 1916 r. z inicjatywy ucznia Gimnazjum Filologicznego im. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie, zastępowego II Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. T. Rejtana Alojzego Jana Olińskiego 8 lipca 1916 r. powstał zastęp harcerski złożony z uczniów szkoły kupieckiej (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Gen. J.H. Dąbrowskiego). W rok później, 6 lipca 1917 r. drużyna z drużynowym Felicjanem Wiśniewskim na czele została zarejestrowana w ZHP. Jednostka przyjęła na swojego patrona Tadeusza Rejtana i ustanowiła kolor pomarańczowy barwami drużyny. Jedną z pierwszych akcji w jakiej I KDH im. T. Rejtana wzięła udział były prace przy sypaniu Kopca Kościuszki (październik 1917 r.) zorganizowane z okazji setnej rocznicy śmierci Naczelnika Siły Zbrojnej Narodowej. 2 lutego 1919 harcerze w harcówce złożyli przyrzeczenie przestrzegania praw skautowych. Dwa tygodnie później – 16 lutego 1919 r. – zorganizowali w Teatrze Miejskim wieczornicę, z której dochód przeznaczony został na zakup warsztatu stolarskiego i introligatorskiego dla szkoły. Na program złożyła się sztuka jednoaktowa „Uczony” i trzyaktowa „Dla Ojczyzny”.
Alojzy Oliński utrzymywał z założoną przez siebie drużyną stały kontakt do 1924 r.
W 1918 i w 1919 r. drużynę prowadzili druhowie Zygmunt Pawłowski i Wacław Sobczyk. Dyrektor Karol Kostro zaopiekował się I Kutnowską Drużyną Harcerską (I KDH). Jedno z pomieszczeń bursy przeznaczył na harcówkę, gdzie w porze jesienno-zimowej harcerze odbywali zbiórki, przyrzeczenia, wieczorki.
Harcerze już od 1917 r. brali udział we wszystkich manifestacjach patriotycznych i świętach narodowych np. 3 Maja, a później 9 listopada (w 1919 r.), następnie 11 listopada. Brali udział w wielu akcjach społecznych, m.in. w listopadzie 1919 r. przeprowadzili zbiórkę odzieży i pieniędzy na potrzeby wojska.
Wojna polsko-bolszewicka thumb|250px|Żołnierze Harcerskiej Kompanii Szturmowej 37 Łęczyckiego Pułku Piechoty przed wymaszerowaniem na front w 1920 r.
W styczniu 1920 r. harcerze z komendantem Stanisławem Woyczyńskim odwiedzili przebywających na froncie żołnierzy 37 pułku piechoty Ziemi Łęczyckiej, poinformowali ich o sytuacji w kraju i stosunku ludności do żołnierzy. 14 lipca 1920 r. na apel Komendanta Hufca, nauczyciela gimnazjum profesora Stanisława Woyczyńskiego harcerze I Kutnowskiej Drużyny Harcerskiej zgłosili się, by wziąć udział w wojnie z zagrażającymi niepodległości kraju bolszewikami. Utworzyli harcerską kompanię szturmową 37 pułku piechoty, która 8 sierpnia 1920 r. wyruszyła na front. Wzięli udział m.in. 19 sierpnia 1920 r. w zwycięskiej bitwie pod Baboszewem, bitwach pod Rohatynem, Złoczowem, Zgniłą Lipką, Złotą Lipą, Horyńcem i obronie dostępu do przeprawy mostowej w Górze Kalwarii.
Podczas walk poległo pięciu harcerzy: Władysław Borowski, Maksymilian Jasiński, Leon Krawczyk, Zygmunt Kurzyński i Albin Zydorczak. W czasie I Zjazdu Wychowanków Szkoły 5 czerwca 1938 r. w korytarzu I Liceum Ogólnokształcącego im. Gen. J.H. Dąbrowskiego w Kutnie umieszczono tablicę upamiętniającą te ofiary i wszystkich, którzy wymaszerowali na front.
W październiku 1920 r. po zakończeniu działań zbrojnych, młodzież została zdemobilizowana dla podjęcia przerwanej nauki. A po zawarciu pokoju idee harcerstwa wróciły w nurt typowego skautingu.
Lata 20. XX w. W czerwcu 1921 r. profesor Stanisław Woyczyński opuścił Kutno, a opiekę nad drużyną i stanowisko Komendanta Hufca objął profesor Józef Targowski. Drużyna reprezentacyjna wzięła udział w zlocie we Włocławku 4–5 czerwca 1922 r. uzyskując wyróżnienie Komendy Chorągwi. W wakacje harcerze uczestniczyli w kursach wakacyjnych – sanitarnych, na wyższe stopnie harcerskie, wychowania fizycznego i innych. Dh Eugeniusz Karpiński z I KDH jako pierwszy z kutnowskich harcerzy zdobył stopień ćwika, a Zdzisław Ciechowicz wywiadowcy. Ćwiczenia musztry, gimnastyki i gry w piłkę nożną dla harcerzy prowadził 37 Łęczycki pułk piechoty.
Z inicjatywy członków drużyny w końcu 1921 r. z inicjatywy działacza społecznego Apolinarego Małeckiego powstał Rzemieślniczy Harcerski Klub Sportowy „Kutnowianka” uprawiający piłkę nożną. Rekrutował się głównie z harcerzy I KDW im. T. Rejtana i z absolwentów gimnazjum.
Od 1923 r. Komenda Hufca ZHP Kutno organizowała samodzielne obozy wakacyjne, w których uczestniczyli harcerze I KDH im. T. Rejtana. Drużyna liczyła 40 harcerzy i 28 młodzików, na jej czele stał drużynowy Teofil Karpiński. Dyrektor Kostro powierzył harcerzom warsztaty stolarskie, a oni sami uzupełnili sprzęty i narzędzia.
Lata 30. XX w. thumb|left|250px|Kompania honorowa 37 Pułku Piechoty z nowym sztandarem oraz po prawej ze sztandarem Harcerskiej Kompanii Szturmowej 37 Pułku Piechoty 26 maja 1934 r. Od 1930 r. nastąpiła zmiana nazwy drużyny na 93 Mazowiecką Drużynę Harcerską (93 MDH), liczyła 23 harcerzy i dzieliła się na trzy zastępy – Kogutów, Lisów i Orłów. Po T. Karpińskim funkcję drużynowego pełnili: Jan Podczaski, Karol Dobiński, Leon Niedzielski, Lech Bukalski, Antoni Kamiński, Antoni Łuczyński, Henryk Steczkowski (1934–1936), Hendryk Hiller (1936–1937), Wiesław Sikorski (1937–1939). Z ramienia rady pedagogicznej nad drużyną sprawowali opiekę następujący nauczyciele – od 1928 r. Eugeniusz Piekarczyk, a w latach 1935–1939 por. Jan Bryniczka, który zginął walcząc w bitwie nad Bzurą. W 1931 r. harcerze zorganizowali obóz w Nadwórnej, podczas którego brali udział w wycieczkach śladami Legionów Józefa Piłsudskiego m.in. do Lwowa, Rarańczy, Rafajłowej.
Nową formę pracy harcerskiej w Kutnie zapoczątkowało powołanie w 1931 r. zastępu żeglarskiego przy 93 Mazowieckiej Drużynie Harcerskiej im. T. Rejtana w Gimnazjum im. gen. J.H. Dąbrowskiego, złożonego z harcerzy drużyny, którzy zajęli się budową kajaków. W wyniku pracy tego zastępu harcerze kutnowscy uczestniczyli w 1934 r. w spływie kajakowym Ochnia – Bzura – Wisła, w związku ze zlotem wodnym Chorągwi Mazowieckiej pod Płockiem.
W 1936 r. 93 Mazowiecka Drużyna Harcerska im. T. Rejtana rozbiła obóz w pobliżu Nowego Targu. Program szkolenia obejmował terenoznawstwo, samarytankę, sygnalizację, umiejętność sporządzania posiłków i pionierkę. Harcerze odbyli wycieczki do Zakopanego, na Kasprowy Wierch i Halę Gąsienicową.
V Żeńska Drużyna Harcerska „Leśna polana” im. Marii Skłodowskiej-Curie powstała w gimnazjum w 1934 r. Najpierw Stanisława Bryniczka powołała zastęp próbny złożony z 11 druhen z zastępową Anną Wolinówną (Szumańską), która następnie została drużynową. W 1937 r. drużyna liczyła 50 druhen zorganizowanych w pięciu zastępach: Ziół, Mrówek, Szyszek, Korzeni. Przyboczną wówczas była Janina Fajkowska.
W latach 1938–1939 wobec narastającego niebezpieczeństwa wybuchu wojny harcerze przeprowadzili ćwiczenia obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej. W czerwcu 1939 r. w hufcu ogłoszono stan pogotowia zawierający wskazówki dla drużyny na wypadek wojny. Drużyny starszych harcerzy zostały podporządkowane komendantowi Przysposobienia Wojskowego.
II wojna światowa i okupacja thumb|Harcerki sanitariuszki w szpitalu polowym w gimnazjum we wrześniu 1939 r. Przed dyżurem Maria Kałużna-Krzemińska (od lewej) i Janina Jabłońska. 1 września 1939 r. wybuchła II wojna światowa. Budynek Gimnazjum im. Gen. J.H. Dąbrowskiego w Kutnie został przystosowany dla potrzeb szpitala wojskowego. Sprzęty szkolne znalazły się na boisku, a w izbach lekcyjnych łóżka polowe. Harcerze i młodzież przeszkoleni na kursach PCK i Przysposobienia Wojskowego zameldowali się na stanowiskach wyznaczonych przez rozkaz „pogotowia”: kopali schrony, dozorowali linie telefoniczne, prowadzili kuchnię polową na dworcu. Po bombardowaniu dworca kolejowego 3 września uzbrojeni w karabiny ręczne przez Komendę Przysposobienia Wojskowego ochotnicy harcerze i młodzież nie zrzeszona grupami odmaszerowali bronić Warszawy odprawiani przez komendanta PW por. Jerzego Gajewskiego.
3 września 1939 r. około godziny 15.00 Kutno ponownie zostało zbombardowane. Bomby trafiły w Zakłady Chemiczne S.A. przy ul. Krośniewickiej (obecnie ul. Mickiewicza), wzniecając ogromny pożar widoczny wieczorem w odległym o 22 km Piątku. Płonęło kilkaset hektolitrów spirytusu w ogromnych zbiornikach i w strumieniu wylewającym się na pobliską ulicę. Wśród żołnierzy z ochrony zakładu byli zabici i ranni. Podczas tego nalotu ciężkie rany odniósł dh Adam Krawczyk z 93 MDH im. Tadeusza Rejtana. Do akcji ratowniczej – lokalizacji pożaru i pomocy rannym zgłosili się druhowie: Bolesław i Jerzy Stawowcy, Marian Wasiński, Czesław Karolewski, Marceli Krzymiński, Marian Kamela i Stanisław Musielak.
Już na początku wojny w pierwszych dniach września zbierało się wiele grup ochotników, którzy ruszali do obrony Warszawy. Z pierwszej grupy do stolicy dotarli Janusz Krzemiński, Zdzisław Ancerowicz, Marian Wasiński i Henryk Sieczkowski. Wszyscy zostali wcieleni do 1 Ochotniczego Pułku Obrony Warszawy. Druh Zdzisław Ancerowicz poległ w walkach na placu Grzybowskim, zaś druh Marian Wasiński na przedmieściach. Trzech harcerzy 93 MDH im. T. Rejtana zaginęło bez wieści: Henryk Makuła, Tadeusz Sochaczyński i Zbigniew Mickiewicz. Harcerze zaciągali się do szeregów Armii Krajowej lub innych formacji i walczyli z okupantem.