Banowina dunajska (serb./chorw. Дунавска бановина/Dunavska banovina) – jednostka podziału terytorialnego Królestwa Jugosławii w latach 1929–1941. Obejmowała tereny dzisiejszej Serbii (Wojwodinę i północną część Serbii Centralnej) oraz skrawki Chorwacji (Baranję i środkowy Srem). Z banowiny Dunaju wyłączono stołeczny Belgrad z przyległymi miastami (dziś dzielnicami) Zemun i Pančevo, które tworzyły oddzielną jednostkę administracyjną – zarząd miasta Belgradu (dlatego siedzibą bana został Nowy Sad). Nazwa utworzona od rzeki Dunaj. Według danych spisu powszechnego z 1931 ludność liczyła 58,4% prawosławnych, 32,5% katolików, 7,0% ewangelików. Po utworzeniu autonomicznej Banowiny Chorwacji w 1939 z banowiny Dunaju włączono do niej dystrykty Ilok i Šid (1.141 km²). Po upadku Jugosławii w 1941 podzielona między Węgry (Baranja i Baczka), Niepodległe Państwo Chorwackie (wschodni Srem) i okupowaną przez Niemcy Serbię (tereny na wschód i południe od Dunaju i Sawy, w tym zachodni Banat).
Banami banowiny dunajskiej byli: Daka Popović – 1929-30 Radoslav Dunjić – 1930 Svetomir Matić – 1930-31 Milan Nikolić – 1931-33 Dobrica Matković – 1933-35 Milojko Vasović – 1935 Svetislav Paunović – 1935-36 Svetislav Rajić – 1936-39 Jovan Radivojević – 1939-40 Branko Kijurina – 1940-41 Milorad Vlaškalin – 1941
Bibliografia Глас јавности: Попис 1931. по Бановини Statistika izbora narodnih poslanika za Prvu Jugoslovensku Narodnu Skupštinu održanih 8 novembra 1931. god
dunajska