Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska „Mewa” (ur. 5 kwietnia 1895 w Kudryńcach, zm. 4 września 1967 w Warszawie) – polska malarka, przedstawicielka międzywojennej i powojennej awangardy.
Życiorys Urodziła się w rodzinie inżyniera rolnika Stanisława Chmielowskiego i malarki Marii z Kłopotowskich. Była siostrą Teodora (1892–1920), majora artylerii Wojska Polskiego. Stryjem Marii Ewy był malarz Adam Chmielowski (późniejszy Brat Albert). W roku 1919 wyszła za mąż za Jerzego Antoniego Łunkiewicza, majora armii gen. Hallera. Rozwiodła się z nim w 1934 roku, używała jednak potem jego nazwiska sygnując swe prace. W latach 1921–1924, podczas pobytu z mężem w Paryżu, Łunkiewicz-Rogoyska studiowała malarstwo w École Nationale des Arts Décoratifs, gdzie pozostawała w kręgu Le Corbusiera, Pieta Mondriana, Amédée Ozenfanta, Michela Seuphora oraz grupy artystycznej Cercle et Carré. Prawdopodobnie w tamtym czasie poznała Henryka Stażewskiego.
Była przedstawicielką puryzmu, a jej obrazy odznaczają się ładem, biegłością kompozycyjną i charakterystycznym płasko kładzionym koloremAgnieszka Morawińska, Malarki polskie między wojnami, [w:] Anna Żarnowska i Andrzej Szwarc (red.), Równe prawa i nierówne szanse: kobiety w Polsce międzywojennej, Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego, wydawnictwo DiG, Warszawa 2000, , str. 258.. Po 1935 roku jej obrazy utrzymane są w stylu abstrakcji organicznej. Znaczna część jej dorobku artystycznego została utracona podczas II wojny światowej. Jej Autoportret z 1930 znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.
Brała udział w Berlinie, na wystawie olimpijskiej 1936 roku.
Po wojnie artystka podjęła pracę w Wojskowym Instytucie Geograficznym, w którym pracowała do 1949. Malowała i rysowała w tym czasie ruiny miasta, opisywała topografię zniszczonej Warszawy, pozostałości budynków i miejsc. W 1946 wyszła za mąż za inżyniera Jana Zbigniewa Rogoyskiego (1902–1967).
Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska zmarła 4 września 1967 w Warszawie, kilka miesięcy po śmierci męża. Oboje zostali pochowani na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 75-3-24), nagrobek artystki zaprojektował Henryk Stażewski.
Prace znajdują się w Muzeach Narodowych w Warszawie, Krakowie i Poznaniu, w Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, Muzeum w Lublinie, Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku.
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (19 lipca 1955) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” - wymieniona jako Łunkiewicz-Rogoyska Maria Ewa c. Stanisława. Srebrny Krzyż Zasługi (11 lipca 1955) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” - wymieniona jako Rogoyska Maria Ewa c. Stanisława. Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki - wymieniona jako Łunkiewicz-Rogoyska Maria Ewa.
Przypisy
Linki zewnętrzne portal poświęcony Łunkiewicz-Rogoyskiej z opisem jej biografii, twórczości i katalogiem wystaw
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kudryńcach Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1967