thumb|240px|Grób na cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan Jan Rymarkiewicz (ur. 23 czerwca 1811 w Łobżenicy, zm. 18 października 1889 w Poznaniu)M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego – polski działacz oświatowy, historyk, polonista, nauczyciel, powstaniec listopadowyHasło: Rymarkiewicz Jan, S. Orgelbrand Encyklopedia Powszechna t. XIII, Warszawa 1902..
Życiorys Urodził się w Łobżenicy jako syn szewcaLiteratura polska. Przewodnik encyklopedyczny, PWN, Warszawa 1984, , TOM II hasło Rymarkiewicz Jan, s. 325.. Kształcił się w swojej rodzinnej miejscowości, a następnie we Wschowie oraz Poznaniu. W latach 1830–1831 przerwał naukę gimnazjalną i wziął udział w powstaniu listopadowym. Został ranny w jednej z bitew i dostał się do rosyjskiej niewoli. W latach 1836–1840 był nauczycielem prywatnym w Berlinie, gdzie studiował filozofię, prawo oraz historię. W 1841 roku powrócił do Wielkiego Księstwa Poznańskiego i nauczał do 1876 roku w poznańskich szkołach – Gimnazjum Fryderyka Wilhelma i Królewskim Gimnazjum św. Marii Magdaleny. Aktywnie angażował się w działalność społeczno kulturalną Wielkopolski. Był dożywotnim prezesem Towarzystwa Naukowej Pomocy dla Młodzieży Wielkiego Księstwa Poznańskiego, członkiem Towarzystwa Oświaty Ludowej oraz Towarzystwa Przyjaciół NaukF. Stachowski, Jan Rymarkiewicz, Poznań 1939.. Współpracował z Karolem Libeltem i Augustem Cieszkowskim. Wiele miejsca w swej twórczości poświęcił tematyce narodowej oraz mesjanistycznej.
Zmarł 18 października 1889 roku w Poznaniu i pochowany został na cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan.
Działalność pisarska Prowadził działalność publicystyczną współpracując z czasopismem „Tygodnik literacki”. W latach 1845–1846 był redaktorem „Gazety Wielkiego Xięstwa Poznańskiego”Wróblewski Maciej, Jan Rymarkiewicz dziewiętnastowieczny humanista, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2006, .. Zajmował się problematyką z zakresu historii literatury polskiej. Interesowały go zwłaszcza wczesne okresy – średniowiecze oraz renesans. Opracował Bogurodzicę, Modlitewnik Nawojki, a kilka prac poświęcił Janowi Kochanowskiemu. W 1855 roku wydał pisma Kaspra MiaskowskiegoHasło Rymarkiewicz Jan, S. Orgelbrand, Encyklopedia Powszechna t. XIII, Warszawa 1902, s. 190..
Dzieła „O jedności słowiańskiej” (1841), „Pojęcie narodowości” (1843), „Nauka narodowości, czyli etnologia” (1849), „Nauka prozy” 1855 – na stronach Polony w wersji cyfrowej – podręcznik szkolny – podręcznik szkolny – podręcznik szkolny „Wiara i narodowość” (1863) „Kochanowski jako twórca Pieśni Świętojańskiej o Sobótce” 1876 – na stronach PBIJan Rymarkiewicz, Kochanowski jako twórca Pieśni Świętojańskiej o Sobótce, wyd. 2010, . „Kolebka, dom i grób Jana Kochanowskiego czyli Sycyna, Czarnylas i Zwoleń : jaki dziś przedstawiają widok?” 1880 – na stronach Polony „Zjazd długoszowy krakowski roku 1880” – na stronach Polony w wersji cyfrowej
Przypisy
Bibliografia F. Stachowski, Jan Rymarkiewicz, Poznań 1939.
Linki zewnętrzne Publikacje Jana Rymarkiewicza w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie urodzeni w Łobżenicy Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem (zabór pruski) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu Kategoria:Polscy działacze oświatowi zaboru pruskiego Kategoria:Polscy działacze społeczni zaboru pruskiego Kategoria:Polscy nauczyciele domowi Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Urodzeni w 1811 Kategoria:Zmarli w 1889 Kategoria:Żołnierze powstania listopadowego