Maria Magdalena Dąbska z domu Suchy (ur. 20 lipca 1921 w Brodnicy, zm. 20 lipca 2014) – polska lekarka, patomorfolog, profesor medycyny, jako pierwsza opisała rzadki nowotwór nazwany na jej cześć guzem Dąbskiej.
Życiorys Jej ojciec, Paweł Suchy (1897–1932) był właścicielem małej destylarni. Po jego śmierci przeniosła się wraz z matką i bratem do Warszawy.
Podczas II wojny światowej działała w ruchu oporu w Warszawie. Jako członek Armii Krajowej brała udział w powstaniu warszawskim – wraz z bratem Tadeuszem udzielała pomocy rannym powstańcom, przenosiła leki i broń, m.in. w okolicy ul. Twardej.
Po wojnie studiowała patologię w Akademii Medycznej w Gdańsku. Jej mentorami byli profesorowie: Wilhelm Czarnocki, Franciszek Łukaszczyk, Józef Laskowski, Tadeusz Koszarowski.
W 1957 roku odbyła półroczny staż na Uniwersytecie w Leeds u onkopatologa prof. . W 1969 roku opublikowała wyniki wielu lat badań i opisała jako pierwsza rodzaj guza, nazwanego później jej nazwiskiem - guz Dąbskiej. Razem z Januszem Buraczewskim była autorką pierwszego na świecie opracowania symptomatologii torbieli aneuryzmatycznej. Zaproponowano jej prestiżowe stanowisko w Światowej Organizacji Zdrowia. Zdecydowała się jednak kontynuować pracę w Instytucie Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie. Będąc przez dekadę Kierownikiem Zakładu Patologii Nowotworów kształciła kolejne pokolenie specjalistów z ośrodków onkologicznych z całej Polski. Rocznie udzielała do tysiąca pięciuset konsultacji, stając się najwyższym autorytetem w swojej dziedzinie.
W latach 80. była przyjmowana z najwyższymi honorami przez władze instytutów medycznych w Londynie, Sztokholmie, Bonn, Rochester, Stanford. Wybuch stanu wojennego zastał ją w Niemczech, tam też pozostała i rozpoczęła pracę w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w Siegen, w klinice prof. Gunthera Schimmera. W 1988 po przejściu na emeryturę, przeniosła się do Hallandale Beach na Florydzie w Stanach Zjednoczonych. W 2006 powróciła do Polski, zamieszkała w Warszawie w bloku mieszkalnym zwanym Domem Pisarzy.
W 1953 wyszła za mąż za Krzysztofa Dąbskiego. Jej jedyny syn Krzysztof również został lekarzem.
Została pochowana na cmentarzu parafii pw. Św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Brodnicy (kwatera 1-32-10).
Osiągnięcia Członkostwo w towarzystwach naukowych Polskie Towarzystwo Patologów. Polskie Towarzystwo Onkologiczne. Rada Redakcyjna czasopisma „Nowotwory. Journal of Oncology” (od 1975 r.).
Wybrane publikacje Była autorką lub współautorką paruset publikacji naukowych w języku angielskim i polskim, m.in.:
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2012) Srebrna Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1972)Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 7, poz. 31, 30 kwietnia 1972, Załącznik Nr 4.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Akademii Medycznej w Gdańsku Kategoria:Kobiety – powstańcy warszawscy Kategoria:Ludzie upamiętnieni nazwami medycznymi Kategoria:Ludzie urodzeni w Brodnicy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” Kategoria:Pochowani w Brodnicy Kategoria:Polscy onkolodzy Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 2014