Wojciech Ślimak (ur. ok. 1838–1840 roku w Zakopanem, zm. we wrześniu 1896 roku tamże) – góral, przewodnik tatrzański, kościelny w Zakopanem.
Należał do grupy najlepszych przewodników tatrzańskich w latach 1860-1890. Uprawnienia klasy II zdobył w 1875 roku, a klasy I – w 1886 roku. Był stałym towarzyszem wypraw ks. Józefa Stolarczyka, za jego czasów pełnił też funkcję kościelnego w parafii zakopiańskiej. W późniejszym okresie prowadził często w Tatry Tytusa Chałubińskiego. Podczas wycieczek z udziałem Chałubińskiego pracował także jako kucharz i golibroda.
Osiągnięcia wspinaczkowe jedno z pierwszych wejść na Lodowy Szczyt (1867, z ks. Stolarczykiem), pierwsze zejście z Rysów do Morskiego Oka (ok. 1865, ze Stolarczykiem), pierwsze wejście na Baranie Rogi (1867, ze Stolarczykiem), próba pierwszego polskiego wejścia na Gerlach (1874, ze Stolarczykiem, Wojciechem Gąsienicą Kościelnym, Wojciechem Rojem i Szymonem Tatarem), jedno z pierwszych polskich wejść na Gerlach (1875, z Chałubińskim, Walerym Eljaszem i innymi).
Przypisy
Kategoria:Przewodnicy tatrzańscy Kategoria:Polscy wspinacze Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Zmarli w 1896 Kategoria:Ludzie urodzeni w Zakopanem