thumb|Makieta bramy Oppidum Manching thumb|Plan oppidum Bibracte Oppidum – miejsce obwarowane, osiedle obronne zakładane najczęściej w miejscu chronionym ukształtowaniem terenu.
Oppida istniały od połowy II w. p.n.e. do połowy I w. p.n.e. (na terenach Brytanii do połowy I w. n.e.). Terminu używa się do określenia celtyckich osad obronnych. Największe z odkrytych oppidów znajduje się w pobliżu miejscowości Grabenstetten w Wirtembergii, zajmuje ono powierzchnię 1400 ha i ma długość wałów równą 30 kmPraca zbiorowa pod redakcją Aleksandra Krawczuka, 2005, Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych, s. 472, Oficyna Wydawnicza FOGRA, .. Każde oppidum było otoczone wałami ziemnymi lub drewniano-ziemnymi (murus gallicus), czasami wzmocnione kamieniem. Wokół wałów głębiono rów. Według opisu Gajusza Juliusza Cezara bramy i mury oppidum Avaricum były wzmocnione wieżami.
Inne znane oppida to: Kelheim 600 ha (Niemcy) Manching 380 ha (Niemcy) Donnersberg 240 ha (Niemcy) Závist 170 ha (Czechy) Bibracte 135 ha (Francja) Taradunum (Kirchzarten) 130 ha (Niemcy) Finsterlohr 123 ha (Niemcy) Alezja 97 ha (Francja) Houbirg 90 ha (Niemcy) Stradonice 90 ha (Czechy) Gergovia 75 ha (Francja) Steinsburg 66 ha (Niemcy) Noviudunum (Pommiers) 49 ha (Francja) Staffelberg 40 ha (Niemcy) Staré Hradisko 40 ha (Czechy) Hrazany 40 ha (Czechy) Třísov 26 ha (Czechy)
Zobacz też Celtyckie oppida na ziemiach czeskich
Przypisy
Kategoria:Historia architektury Kategoria:Fortyfikacje Kategoria:Celtowie