Mirosław Jan Dymarski (ur. 1959 r.) – polski historyk i politolog, specjalizujący się w europeistyce, historii najnowszej, historii Polski i powszechnej, historii XIX-XX w. oraz myśli politycznej; nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Wrocławskim.

Życiorys Po egzaminie maturalnym zdanym w 1979 roku, podjął studia historyczne na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Wrocławskiego, które ukończył w 1984 roku stopniem magistra. Na rok przed zakończeniem studiów został pracownikiem Instytutu Politologii UWr. Początkowo był pracownikiem technicznym w Pracowni Dokumentacji i Metodyki, zajmującej się archiwizowaniem dokumentów życia politycznego, a po otrzymaniu dyplomu magistra został asystentemPrzegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 18, Nr 1 (186), styczeń 2012, s. 4..

W 1989 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy pt. Ziemie postulowane (ziemie nowe) w prognozach i działaniach polskiego ruchu oporu 1939–1945, napisanej pod kierunkiem prof. Wojciecha Wrzesińskiego. Następnie otrzymał stanowiska adiunkta. W 2000 roku po obronie swojej rozprawy nt. Stosunki wewnętrzne wśród polskiego wychodźstwa politycznego i wojskowego we Francji i w Wielkiej Brytanii 1939–1945 w Instytucie Historycznym UWr Rada Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych UWr nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności historia najnowsza Polski i powszechna. W 2004 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym w Zakładzie Historii Najnowszej i Ruchów Społecznych Instytutu Politologii UWrStruktura IPo UWr [on-line] [dostęp: 1.06.2012]. W 2011 roku prezydent Polski Bronisław Komorowski nadał mu tytuł profesora nauk humanistycznych.

Był stypendystą Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, Fundacji Lanckorońskich (kilkukrotnie) oraz profesorem wizytującym w Uniwersytecie Warszawskim. W latach 2005–2008 był zastępcą dyrektora Instytutu Politologii UWr, wiceprzewodniczący Uczelnianej Komisji Wyborczej UWr w latach 2002–2008 oraz członkiem Komisji Środkowoeuropejskiej Polskiej Akademii Umiejętności. Ponadto od 2006 do 2008 roku był członkiem Rady Naukowej Centrum Willy’ego Brandta na Uniwersytecie Wrocławskim.

Dorobek naukowy Specjalizuje się w historii Półwyspu Bałkańskiego XIX i XX wieku oraz współczesnych stosunkach międzynarodowych na półwyspie, a także historii Polski okresu II wojny światowej. Jest autorem czterech książek, współredaktor dwóch i autor ponad 50 artykułów z zakresu historii Bałkanów XIX i XX wieku oraz stosunków międzynarodowych na półwyspie, a także historii Polski okresu II wojny światowej. Prowadził badania m.in. w Sofii, Salonikach, Cetinje, Podgoricy, Londynie, Ann Arbor i Edirne. Jest promotorem pięciu zakończonych rozpraw doktorskich.

Do jego ważniejszych publikacji należąInformacja za Biblioteką Uniwersytecką UWr, stan na 2012 rok.: Winstona Churchilla stanowisko wobec sprawy polskiej, Wrocław 1995. Ziemie postulowane (ziemie nowe) w prognozach i działaniach polskiego ruchu oporu. 1939-1945, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1997, . Polskie obozy odosobnienia we Francji i w Wielkiej Brytanii w latach 1939-1942, Warszawa 1997. Stosunki wewnętrzne wśród polskiego wychodźstwa politycznego i wojskowego we Francji i w Wielkiej Brytanii. 1939-1945, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1999, . Europa Środkowo-Wschodnia w polskiej myśli politycznej, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2004, . Konflikty na Bałkanach w okresie kształtowania się państw narodowych w XIX i na początku XX wieku, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2010, .

Przypisy

Linki zewnętrzne

Przegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 18, Nr 1 (186), styczeń 2012, s. 4.

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Badacze stosunków międzynarodowych Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Urodzeni w 1959 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Polscy politolodzy