Jerzy Franciszek Lesisz (ur. 29 listopada 1890 w Piotrkowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – doktor medycyny, pułkownik lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Antoniny z Woźniakowskich. W 1908 ukończył Prywatne Gimnazjum Jacobsona w Piotrkowie. W 1917 ukończył studia medyczne w Moskwie. Żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji.
W 1918 został przyjęty do Polskiej Siły Zbrojnej w stopniu porucznika i przydzielony do 1 pułku piechoty, późniejszego 7 pułku piechoty Legionów. 12 października Rada Regencyjna „ustaliła starszeństwo rangi” na 1 stycznia 1918Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918 r., s. 5.. W listopadzie tego roku został przyjęty do Wojska Polskiego. 29 stycznia 1919 został przeniesiony z 1 pułku piechoty do Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko młodszego referenta Sekcji IIDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 14 z 8 lutego 1919 r., s. 361.. W czasie wojny z bolszewikami walczył, jako dowódca pociągu sanitarnego nr 17. Na tym stanowisku 24 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana w korpusie lekarskim, w „grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Kierownictwie Transportów Wojskowych M.S.Wojsk. pozostając na ewidencji Kompanii Zapasowej Sanitarnej Nr I w WarszawieSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 426, 735..
W 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 357. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych sanitarnych, grupa lekarzy. Będąc oficerem rezerwowym został zatrzymany w służbie czynnej. Ponownie pełnił służbę w Departamencie Sanitarnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie pozostając na ewidencji 1 Batalionu SanitarnegoRocznik oficerski 1923, s. 1128, 1217.Rocznik oficerski 1924, s. 24, 1018, 1080.. Z dniem 1 lipca 1924 został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 63/5 lokatą w korpusie oficerów sanitarnychDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 85 z 27 sierpnia 1924 r., s. 488.. Z dniem 2 listopada 1927 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze hospitanta VIII Kursu NormalnegoDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 25 z 31 października 1927 r., s. 313.Rocznik oficerski 1928, s. 711, 728.. W sierpniu 1929, po ukończeniu kursu, został przeniesiony służbowo do Oddziału IV Sztabu Głównego na stanowisko referentaDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 15 z 23 sierpnia 1929 r., s. 301.. W czerwcu 1930 powrócił do Departamentu Zdrowia M.S.Wojsk. na stanowisko kierownika referatuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18 czerwca 1930 r., s. 213.. Awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 2. lokatą w korpusie oficerów sanitarnychRocznik oficerski 1932, s. 323, 447.Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego, s. 8.. W 1933 został przeniesiony z M.S.Wojsk. do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie na stanowisko starszego ordynatoraDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 8 z 28 czerwca 1933 r., s. 140.. W 1936 był wykładowcą w CWSan. i jednocześnie komendantem Wojskowego Szpitala Sezonowego przy ulicy Suchej w Ciechocinku. Mieszkał w Warszawie przy ulicy Oboźnej 7 m. 1aStanisław Konopka, Rocznik Lekarski ..., s. 134, 135, 1161, 1302.. W 1939 był kierownikiem zespołu kadry zapasowej szpitali polowych.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Jego grób symboliczny znajduje się na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 176-3-34).
Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznychodznaczenia i fotografia Medal Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 "Polska Swemu Obrońcy" Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée” Zobacz też
awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007 jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
Bibliografia Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych. Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego, Departament Zdrowia Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa czerwiec 1934. Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932. Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski Rzeczypospolitej Polskiej na 1936 rok, Biuro Propagandy Polskiej Medycyny przy Naczelnej Izbie Lekarskiej, Warszawa 1936. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Oficerowie – ofiary zbrodni katyńskiej – mianowani generałami Wojska Polskiego III Rzeczypospolitej Kategoria:Pułkownicy lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Żołnierze Polnische Wehrmacht Kategoria:Żołnierze korpusów polskich w Rosji 1917–1918 Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Piotrkowie Trybunalskim Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Upamiętnieni symbolicznym grobem na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie