Tadeusz Leon Dzierżykraj-Morawski herbu własnego (ur. 23 czerwca 1893 w Jurkowie, zm. 25 listopada 1974 w Warszawie) – polski polityk, poseł na Sejm w II RP, działacz społeczny, propagator spółdzielczości i sadownictwa.
Młodość Był synem Stanisława Stefana Morawskiego-Dzierżykraj h. własnego (1850–1908) i Teresy Anieli z Morawskich h. Drogosław (Nałęcz) (1870–1933), młodszym bratem dyplomaty i polityka Kajetana Morawskiego (1892–1973). Ukończył gimnazjum, a następnie studia uniwersyteckieKto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, Warszawa, 1994, , s. 372–373..
Działalność Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. W 1920 po odbyciu przeszkolenia, został skierowany przez MSZ na Warmię jako zastępca delegata rządu do spraw plebiscytowych w Kwidzynie i członek Warmińskiego Komitetu Plebiscytowego. Później pracował w Generalnym Komisariacie RP w Wolnym Mieście GdańskPiotr Majewski, Posłowie i Senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939. Słownik biograficzny, tom IV M-P, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa, 2009, s. 200..
Od połowy lat 20. prowadził własny majątek Mała Wieś k. Grójca. Był propagatorem spółdzielczości i sadownictwa w powiecie grójeckim, który z czasem stał się znaczącym ośrodkiem sadowniczym w krajuŚwiadkowie historii. Kazimierz Dzierżykraj-Morawski, audycja nadawana na antenie Programu I Polskiego Radia w roku 2012..
Politycznie był związany ze Związkiem Pracy Mocarstwowej i Bezpartyjnym Blokiem Współpracy z Rządem. W 1928 został wybrany w okręgu nr 12 (Grodzisk Mazowiecki-Błonie) do Sejmu II kadencji. W Sejmie pracował w komisji ochrony środowiska. W 1930 ponownie otrzymał mandat z listy państwowej nr 1 (BBWR). W Sejmie III kadencji był członkiem klubu BBWR. W 1931 – na znak protestu przeciwko tzw. sprawie brzeskiej – zrezygnował z mandatu poselskiego (wygasł 4 sierpnia 1931) i wycofał się z działalności politycznej.
Podczas II wojny światowej był żołnierzem ZWZ, a następnie AK i ze względu na swoją działalność został aresztowany przez Niemców. Po wojnie pracował w różnych instytucjach, był m.in. wicedyrektorem Centrali Handlu Materiałami Budowlanymi.
Życie prywatne 31 października 1922 poślubił w Małej Wsi Julię Marię Annę ks. Lubomirską h. Drużyna (1894–1982) – córkę Marii i Zdzisława. Morawscy mieli pięcioro dzieci: Klementynę (ur. 1923), Stanisława (1925–1971), Zdzisława (1927–2005), Kazimierza (1929–2012), Marię (ur. 1933).
W ostatnich latach poważnie chorował i przebywał w domu pod opieką żony.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy zawodowej i społecznej”.
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Małą Wsią (powiat grójecki) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Polscy działacze plebiscytowi na Warmii, Mazurach i Powiślu Kategoria:Polscy działacze spółdzielczy Kategoria:Posłowie na Sejm II kadencji (1928–1930) Kategoria:Posłowie na Sejm III kadencji (1930–1935) Kategoria:Posłowie na Sejm II Rzeczypospolitej (województwo warszawskie) Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1974 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Tadeusz Leon