Zbigniew Euzebiusz Mazurkiewicz (ur. 14 sierpnia 1920 w Warszawie, zm. 22 kwietnia 1999 w Radości) – polski inżynier budownictwa, profesor, specjalista mechaniki budowli.
Życiorys Jego ojciec Stefan był kancelistą w Polskich Kolejach Państwowych, a matka Aniela pochodziła z patriotycznej rodziny Flecków, litografów warszawskich. W 1937 ukończył gimnazjum im. Lelewela, następnie uczył się w Państwowej Szkole Budownictwa w Warszawie, w której naukę ukończył, mimo przerwy spowodowanej wybuchem II wojny światowej, w 1942. W latach 1943/1944 kontynuował naukę w Państwowej Wyższej szkole Technicznej w Warszawie. Działał w Armii Krajowej, uczestniczył m.in. w przerzutach amunicji do getta warszawskiego.
Po wojnie w Łodzi pracował przy uruchomieniu przemysłu, w Warszawie pracował jako technik budowlany w Biurze Odbudowy Stolicy (BOS). Następnie nadzorował (w latach 1947-1948) roboty przy odbudowie Domu Cechu Krawców ( krakowskie Przedmieście 41), pełniąc nadzór techniczny i wykonując projekt instalacji. Jednocześnie podejmuje studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1948 (pracę magisterską napisał pod kierunkiem Witolda Wierzbickiego. Od 1948 roku pracował naukowo - najpierw na SGGW, następnie na Politechnice Warszawskiej. W 1960 roku uzyskał stopień naukowy doktora (praca "Zginanie i drgania płyt prostokątnych niejednorodnych" napisana pod kierunkiem prof. Witolda Nowackiego), a w 1966 habilitację (na podstawie pracy "Zginanie, wyboczenie i drgania ustrojów sprężystych złożonych z niejednorodnych prętów prostych o dowolnie zmiennych przekrojach poprzecznych"). W roku 1972 uzyskał tytuł naukowy profesora. W roku 1980 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego nauk technicznych oraz został przedstawicielem Wydziału Inżynierii Lądowej w Senacie Politechniki Warszawskiej.
W swojej działalności naukowej zajmował się między innymi, zastosowaniami szeregów i transformacji Fouriera w mechanice ustrojów prętowych i powierzchniowych oraz teorią powłok sprężystych. W swojej pracy na uczelni szczególną uwagę zwracał na pracę dydaktyczną i organizację nauczania mechaniki na wydziale. Był promotorem dwunastu prac doktorskich i licznych prac dyplomowych.
Napisał też, wspólnie z żoną, Danutą, inżynierem architektem, eseje o historii mechaniki.
Równocześnie z pracą na uczelni Zbigniew Mazurkiewicz pracował przy projektowaniu, między innymi w Centralnym Biurze Projektów Architektonicznych i Metroprojekcie, a także na potrzeby przemysłu - m.in. motoryzacyjnego oraz górniczego. W 1975 roku wraz z zespołem opracował patent na obudowę tubingową stosowaną jako obudowa szybów o znacznych średnicach.
W 1965 otrzymał nagrodę im. prof. Stefana Bryły.
Był autorem 97-miu publikacji w periodykach naukowych i czasopismach technicznych oraz współautorem 3 monografii, w tym ponad 600 - stronicowej "Shells of Revolution" wyd. PWN-Elsevier 1991.
Jest pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie w grobowcu rodzinnym FleckówAndrzej Liczbiński "Wykaz profesorów Politechniki Warszawskiej zmarłych w latach 1988-2000" (rząd 30, grób 32).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Biura Odbudowy Stolicy Kategoria:Polscy inżynierowie budownictwa Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Zmarli w 1999 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie