thumb|Czapka triglavka noszona przez słoweńskich partyzantów Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego () – słoweński antyfaszystowski ruch oporu podczas II wojny światowej. Organizacja została założona w Lublanie w domu krytyka literackiego Josipa Vidmara w dniu 26 kwietnia 1941, dysponowała zbrojnym ramieniem partyzanckim.
Działalność Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego składał się pierwotnie z wielu grup politycznych o orientacji lewicowej, w tym chrześcijańskich socjalistów i grupy intelektualistów skupionych wokół czasopism Sodobnost i Ljubljanski zvon. W trakcie wojny wewnątrz Frontu, wzrosły wpływy Komunistycznej Partii Słowenii. Front prowadził intensywną działalność propagandową, drukując biuletyny i ulotki mające przekonać Słoweńców do stawiania oporu okupantom. Dysponował własnym nielegalnym radiem, zwanym Kričač, było to precedensem w skali całej okupowanej Europy. Partyzanckie ramię organizacji podlegało bezpośrednio władzom cywilnym i działało niezależnie od innych organizacji. Dopiero w 1944 partyzantka uznała zwierzchnictwo Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii dowodzonej przez Josipa Broz TitoMatjaž Klemenčič, Mitja Žagar: The Former Yugoslavia's Diverse Peoples, str. 167–168 . Na czele partyzantki stał Boris Kidrič.
W dniu 3 października 1943 na sesji, znanej jako Zgromadzenia Delegatów Narodu Słoweńskiego, które odbyło się w Kočevje wybrano 120 przedstawicieli cywilnych organów zarządzających antyfaszystowskim ruchem w Słowenii. W dniu 19 lutego 1944, 120 członków cywilnych władz Frontu Wyzwolenia zmieniło swoją nazwę na Socjalistyczny Sojusz Ludzi Pracy Słowenii i ogłosiło się tymczasowym słoweńskim parlamentem. Jedną z najważniejszych decyzji podjętych przez parlament była deklaracja przyłączenia Słowenii do federacji Jugosławii.
Przypisy
Bibliografia Slovene and the Yugoslav People's Army
Kategoria:Organizacje antyfaszystowskie Kategoria:Słowenia w XX wieku Kategoria:Ruch oporu podczas II wojny światowej Kategoria:Jugosławia podczas II wojny światowej