thumb|Grób Zygmunta Dziarmagi-Działyńskiego na cmentarzu Powązkowskim Zygmunt Stanisław Dziarmaga-Działyński, Józef Działyński (ur. 15 stycznia 1909 w Pińczowie, zm. 30 sierpnia 1978 w Warszawie) – polski redaktor, publicysta i działacz polityczny związany z Obozem Narodowo-Radykalnym i Ruchem Narodowo-Radykalnym „Falanga”, redaktor „Sztafety” oraz „Podaj Dalej”, osadzony w Berezie Kartuskiej.
Życiorys Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. W 1933 był założycielem i redaktorem odpowiedzialnym tygodnika „Sztafeta”, krytycznie nastawionego do zbyt ugodowego, zdaniem radykalnie usposobionych działaczy, stanowiska Stronnictwa Narodowego wobec sanacji, Żydów, masonerii i komunizmu. Pełnił tę funkcję do kwietnia 1934, kiedy to powstał ONR, a Sztafeta została przekształcona w dziennikWojciech Turek Arka przymierza. Wojciech Wasiutyński 1910-1994. Biografia polityczna, wyd. Arcana, Kraków 2008, s. 125. Kierował także bojówkami skrajnej prawicy działającymi pod nazwą Uczelnie Różne. Należał do członków ONR aresztowanych po zabójstwie Bronisława Pierackiego w czerwcu 1934 i osadzonych następnie w obozie w Berezie Kartuskiej. Przebywał w niej do października 1934. Pod koniec 1934 został redaktorem naczelnym innego pisma RNR „Podaj dalej –Chrześcijański Informator Ogłoszeniowy”. Od 1935 należał do władz RNR. W sierpniu 1935 postrzelił w rękę drukarza, który zdefraudował pieniądze przeznaczone na druk wydawnictw RNR. Został za ten czyn skazany 17 listopada 1936 na karę trzech lat pozbawienia wolności, ale ostatecznie zaliczono mu na poczet kary areszt i został zwolniony za kaucją 1000 zł.
Po wybuchu II wojny światowej zamieszkał w Wilnie. Według wspomnień Józefa Mackiewicza w okresie przynależności Wilna do Litwy (10/10/1939 - 15/06/1940) Zygmunt Dziarmaga kierował działem ekspedycji wydawanej tamże Gazety Codziennej a w czasie okupacji Wilna przez ZSRR (15/06/1940 - 22/06/1941) kierował kolportażem polskojęzycznej prasy na całej Litwie. Podobne zdanie wyrażała Barbara Toporska.
Działał w Konfederacji Narodu, a po scaleniu w strukturach Armii Krajowej. Dowodził działającą w ramach Garnizonu AK Wilno strukturą o nazwie Pułk Pancerny im. Bolesława Chrobrego (o sile batalionu). Był członkiem Okręgowej Delegatury Rządu w Wilnie, w której kierował Wydziałem Informacji i Propagandy (od października 1943 do czerwca 1944). Używał wówczas nazwiska Józef Działyński. Walczył w szeregach Uderzeniowych Batalionów Kadrowych. W 1944 roku aresztowany przez NKWD, trafił na Syberię. Wrócił do kraju w 1955 i używał od tego czasu nazwiska Dziarmaga-Działyński. Działał w celu konsolidacji środowiska kombatantów wileńskiego AK i UBK, korzystając ze struktur Stowarzyszenia „Pax” i ZBoWiDPiotr Niwiński Działania komunistycznego aparatu represji wobec środowisk kombatantów wileńskiej AK 1945-1980, wyd. Oficyna Wydawnicza „Rytm” i Uniwersytet Gdański, 2009, według indeksu. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 131-5-4).
Zobacz też
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga” Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej 1944–1947 Kategoria:Ofiary represji Niemiec nazistowskich w Polsce 1939–1945 Kategoria:Ofiary represji wobec Polaków i obywateli polskich w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich 1945–1989 Kategoria:Osadzeni w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1978 Kategoria:Żołnierze Uderzeniowych Batalionów Kadrowych Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie