Jan Korkiewicz (ur. 19 czerwca 1898 w Majdanie Średnim, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Władysława i Agaty z Ciesielskich urodzony 19 czerwca 1898 w Majdanie Średnim, w ówczesnym powiecie nadwórniańskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Uczęszczał do c. k. II Gimnazjum z polskim językiem wykładowym w Stanisławowie. W roku szkolnym 1913/1914 ukończył klasę Va.

26 września 1915 wstąpił do 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej, walczył na froncie włoskim i ukraińskim. Po wyjściu z niewoli ukraińskiej w 1919 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 1 pułku piechoty Legionów, w którego szeregach uczestniczył w wojnie z bolszewikami. 9 grudnia 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 podporucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4150.. 9 lipca 1920 objął dowództwo 9. kompanii 201 ochotniczego pułku piechoty. Razem z jednostką został włączony do Dywizji Ochotniczej i brał udział w tzw. buncie Żeligowskiego.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 24 pułku piechoty w Łucku. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 237. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 168. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W grudniu 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko instruktora. W roku szkolnym 1928/1929 był dowódcą 1. kompanii (klasa 59. im. gen. Rydza-Śmigłego), a w roku szkolnym 1929/1930 – dowódcą 5. kompanii. W międzyczasie (9 sierpnia 1928) szkoła została przemianowana na Szkołę Podchorążych Piechoty. 17 grudnia 1931 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1932 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 16. lokatą. W marcu 1932 został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu Szkoły Podchorążych Piechoty. W 1934 był dowódcą II batalionu SPPiech. W 1937 został przeniesiony do 37 pułku piechoty w Kutnie na stanowisko dowódcy baonu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisku wykładowcy przedmiotu taktyka piechoty.

W czasie mobilizacji w 1939 został dowódcą II baonu w 145 pułku piechoty. W czasie kampanii wrześniowej we wrześniu 1939 walczył w okolicach Stoczka Węgrowskiego. 10 września, razem z resztkami dywizji, przedarł się w okolice Włodawy. Po koncentracji w okolicach Chełma, jednostka weszła w skład Frontu Północnego. 26 września otoczona przez wojska niemieckie i oddziały Armii Czerwonej, skapitulowała. Wraz z innymi żołnierzami dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 1621. 5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień pułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Był żonaty.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4533 – 1922 Krzyż Niepodległości – 24 października 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi – 19 marca 1931 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”. Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej – 3 marca 1926 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka „Za wierną służbę”

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dowódcy batalionów 37 Łęczyckiego Pułku Piechoty Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za wierną służbę” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie Kategoria:Oficerowie 24 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie Centrum Wyszkolenia Piechoty (II RP) Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy buntu Lucjana Żeligowskiego Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni i szkół wojskowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze Dywizji Ochotniczej (wojna polsko-bolszewicka) Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie