Lekcjonarz 19 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany przy pomocy siglum ℓ 19 – rękopis Nowego Testamentu pisany uncjałą na pergaminie w języku greckim z XIII wieku. Służył do czytań liturgicznychK. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 219..
Opis rękopisu Kodeks zawiera wybór lekcji z Ewangelii do czytań liturgicznych, na 322 pergaminowych kartach (31 cm na 22,5 cm). Część kart kodeksu zaginęła. Stosuje noty muzyczne (neumy). Lekcje pochodzą z Ewangelii Jana, Mateusza i Łukasza.
Tekst rękopisu pisany jest dwoma kolumnami na stronę, 24 linijek w kolumnie.
Historia Paleograficznie datowany jest na wiek XIII. Rękopis został podarowany przez Partheniusa, patriarchę Konstantynopola, dla Heneage Finch, brytyjskiego ambasadora na dworze sułtana, w 1661 roku.
Rękopis badał w niektórych partiach John Mill (jako Bodleianus 7) oraz Johann Jakob Griesbach. Mill sądził, że rękopis został wykorzystany przez Stefaenusa jako ϛ'.
Obecnie przechowywany jest w Bodleian Library (Auct. D. inf. 2.12) w Oksfordzie.
Rękopis jest rzadko cytowany w naukowych wydaniach greckiego Novum Testamentum Nestle-Alanda (UBS3)The Greek New Testament, ed. K. Aland, A. Black, C. M. Martini, B. M. Metzger, and A. Wikgren, in cooperation with INTF, United Bible Societies, 3rd edition, (Stuttgart 1983), p. XXIX..
Zobacz też Lista lekcjonarzy Nowego Testamentu
Przypisy
Kategoria:Greckie lekcjonarze Nowego Testamentu Kategoria:Manuskrypty biblijne z XIII wieku Kategoria:Rękopisy w Bibliotece Bodlejańskiej