Stanisław Dąbrowski (ur. 16 lipca 1892 w Krośnie, zm. 4 września 1973 w Krakowie) – polski malarz, grafik i historyk sztuki. Malował pejzaże, martwą naturę, kompozycje rodzajowe, rzadziej portrety.
Życiorys thumb|Obraz Pod słońce thumb|Grobowiec rodzinny thumb|Tablica upamiętniająca prof. Stanisława Dąbrowskiego w elewacji kamienicy przy ul. Ambrożego Grabowskiego 8 w Krakowie Syn Konstantego i Emilii z Krupińskich. Uczęszczał do Szkoły Sztuk Pięknych w Kazaniu, naukę kontynuował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie studiował od 1909 do 1913 pod kierunkiem Wojciecha Weissa i Józefa Mehoffera. Równolegle był studentem Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie ukończył historię sztuki. Umiejętności malarskie rozwijał w Monachium i Paryżu, skąd powrócił w 1914.
Wstąpił do Legionów Polskich, gdzie zaszeregowano go do 2 kompanii III baonu 1 Pułku Piechoty, a następnie w 6 pułku piechoty II Brygady. W 1916 Stanisław Dąbrowski został przeniesiony do Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego, a następnie do Centralnego Biura Wydawnictw, gdzie współpracował ze Stanisławem Romanem Czaplickim. W 1917 przeniesiono go do Inspektoratu Zaciągu w Przemyślu, który stanowił rezerwę dla Polskiego Korpusu Posiłkowego. Na stopień chorążego kancelaryjnego został mianowany 1 stycznia 1917. Przeszedł wyszkolenie w przemyskiej Szkole Oficerów Polskiego Korpusu Posiłkowego. 2 lutego 1918 został aresztowany i osadzony w obozie w Witkowicach. Po listopadzie 1918 został oficerem Wojska Polskiego, znalazł zatrudnienie w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako inspektor referatu do spraw rewindykacji zabytków wywiezionych przez zaborcę do Austrii i Niemiec.
W 1921 przeszedł do rezerwy i został nauczycielem rysunku w krakowskich szkołach średnich. Od 1923 ograniczył pracę zawodową na rzecz malarstwa, brał udział w licznych wystawach w kraju i zagranicą. Od 1924 przez czterdzieści lat regularnie wyjeżdżał na plenery malarskie do Zakopanego i Białki Tatrzańskiej, gdzie w kościele znajduje się wiele obrazów jego pędzla. Helena Blum w 1947 skomentowała jego wystawę następującymi słowami: w bardzo kolorowym namalowanym motywie zatraca się zupełnie indywidualność artysty, który tkwi w kręgu doświadczeń dawnego, dobrego malarstwa W. Weissa. Lecz gdy malarstwo Weissa reprezentowało pewien styl i epokę, Dąbrowski oznacza tylko jej epigonizmHelena Blumówna, Z wystaw, w: Tygodnik Powszechny, nr 40(133)/1947, s. 7. Był członkiem Cechu Artystów Plastyków Jednoróg. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera IIa-wsch.).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Serwis tatrzański, Dąbrowski Stanisław Koneser Kraków, salon dzieł sztuki, Dąbrowski Stanisław
Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Ludzie urodzeni w Krośnie Kategoria:Oficerowie kancelaryjni Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Urzędnicy Departamentu Wojskowego NKN Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1973 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego