Hoplomachus thunbergii – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny tasznikowatych i podrodziny Phylinae. Zamieszkuje Europę i Zakaukazie. Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są fitofagami ssącymi soki z astrowatych.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1807 roku przez Carla Fredrika Falléna pod nazwą Lygaeus thunbergii. Jako miejsce typowe wskazano Esperöd w Szwecji. Epitet gatunkowy nadano na cześć Carla Petera Thunberga. W 1833 roku niezależnie opisany został przez Carla Wilhelma Hahna na podstawie okazu z okolic Norymbergi pod nazwą Lopus hieracei.
Morfologia Pluskwiak o krępym, podługowato-owalnym w zarysie ciele długości od 3,6 do 4,4 mm. Oskórek gęsto porasta bardzo długie, ciemne owłosienie.
Głowa jest szeroka, ubarwiona czarno z żółtym wzorem, na który składają się plamka na ciemieniu, para plamek przy wewnętrznych krawędziach oczu i, większa niż na ciemieniu, plamka na potylicy. Czułki są dość krótkie, brunatne z prawie całkiem czarnym członem pierwszym.
Przedplecze jest żółtobrązowe do brązowego z parą ciemnych lub czarnych plam za przednim brzegiem i pośrodkową, jasną kreską podłużną, niekiedy przechodzącą na tarczkę. Ta ostatnia jest pomarańczowobrązowa do brązowej z ciemniejszym przodem, ale z parą jasnych kropek w przednich kątach. Półpokrywy są pomarańczowobrązowe lub brązowawe z jasnymi paskami, przy czym zakrywka jest ciemnoszara z jasnym użyłkowaniem. Odnóża mają bladożółte, nieobrączkowane uda i golenie.
Biologia i ekologia Owad ciepłolubny, zamieszkujący tereny otwarte, nasłonecznione i suche, o podłożu piaszczystym lub wapiennym i niskiej szacie roślinnej. Zasiedla zwłaszcza murawy kserotermiczne i napiaskowe, ale także wrzosowiska, pobrzeża lasów i polany.
Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są fitofagami ssącymi soki z jastrzębców, a rzadziej ze starca srebrzystego, jastruna właściwego, koniklec czy innych astrowatych.
Postacie dorosłe obserwuje się od czerwca do sierpnia. Samice składają jaja do dołków pędu kwiatowego rośliny żywicielskiej, głównie w końcu czerwca i lipcu. Jaja te stanowią stadium zimujące. Na świat przychodzi jedno pokolenie rocznie.
Rozprzestrzenienie Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji. W Azji podawany jest z Armenii.
W Polsce jest jedynym reprezentantem rodzaju i występuje w całym kraju, choć notowany jest dość rzadko. W Niemczech i Austrii jest nierzadki i szeroko rozpowszechniony.
Przypisy
Kategoria:Tasznikowate Kategoria:Pluskwiaki Azji Kategoria:Pluskwiaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1807 roku