Petralifas lub Petraleifas (grecki: Πετραλ[ε]ίφας) – nazwa bizantyjskiej rodziny arystokratycznej pochodzenia włoskiego.
Założycielem rodu był Piotr, normański rycerz z Alife, którzy przybył do Bizancjum jako jeden z żołnierzy Roberta Guiscarda, ale później przeszedł na stronę Aleksego KomnenaKazhdan Alexander Petrovich, The Oxford Dictionary of Byzantium, Wydawnictwo Uniwersytetu Oksford, 1991Skoulatos Basile, Les Personnages Byzantins de I'Alexiade: Analyse Prosopographique et Synthese, Louvain-la-Neuve, Belgia: Nauwelaerts, 1980. W czasie rządów Manuela I Komnena (1148-1180) Aleksy i Nicefor Petralifasowie byli dowódcami w armii bizantyjskiej. Mimo że więzi między nimi są niejasne to prawdopodobnie byli jednymi z czterech braci Petralifasów z Didymoteichonu, wspomina o nich bowiem Nicetas Choniates.
Rodzina ta znacząco zyskała na znaczeniu pod koniec XII wieku i w pierwszej połowie XIII a jej członkowie piastowali ważne funkcje w państwie oficjalnie lub po prostu odgrywali znaczącą rolę. Jan Petralifas był sebastokratorem Tesalii i Macedonii i odegrał przewodnią rolę w detronizacji Izaaka II Angelosa w 1195 roku. Nicefor Komnen Petralifas również nosił tytuł sebastokratora, pojawia się on w źródłach około 1200 rokuMacrides Ruth (tłumaczenie), George Akropolites: The History – Introduction, Translation and Commentary, Wydawnictwo Uniwersytetu Oksford, 2007. Siostra sebastokratora Jana, Maria, poślubiła zarządce Epiru Teodora Komnena Dukasa, natomiast jego córka Teodora wyszła za Michała II Komnena Dukasa. Syn, Teodor, ożenił się z córką Demetriosa Tornikiesa, jednego z najważniejszych ludzi na dworze Jana III Watatzesa i odegrał znaczącą rolę w konflikcie między Niceą a Epirem w latach 50. XIII wieku. Aleksy Sław, władca Rodopów i kandydat do carskiego tronu Bułgarii, również poślubił kobietę z tego rodu. Prawdopodobnie była to Maria, druga córka Jana. Znana jest także nicejska gałąź rodu a jeden z jej przedstawicieli, również Jan pełnił urząd megas chartoularios i był dowódcą wojskowym pod koniec lat 30. XIII stulecia.
Bibliografia Kazhdan Alexander Petrovich, The Oxford Dictionary of Byzantium, Wydawnictwo Uniwersytetu Oksford, 1991 Macrides Ruth (tłumaczenie), George Akropolites: The History – Introduction, Translation and Commentary, Wydawnictwo Uniwersytetu Oksford, 2007 Skoulatos Basile, Les Personnages Byzantins de I'Alexiade: Analyse Prosopographique et Synthese, Louvain-la-Neuve, Belgia: Nauwelaerts, 1980
Przypisy
!