Otto von Schrader (ur. 18 marca 1888 w Ełku, zm. 19 lipca 1945 w Bergen) – admirał floty Kriegsmarine podczas II wojny światowej, odznaczony 19 sierpnia 1943 Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego.
W czasie w czasie I wojny światowej, w 1916 roku, ukończył szkołę dowódców okrętów podwodnych. 2 września 1916 roku objął dowództwo okrętu SM UC-31, na jego pokładzie odniósł pierwsze samodzielne zwycięstwo. 31 grudnia, u ujścia Tyne, zatopił brytyjską łódź patrolową „Protector” o pojemności BRT, której 19 członków załogi zginęło. 27 września 1916 roku został na sześć miesięcy dowódcą SM UB-35. Pod jego dowództwem UB-35 zatopił pierwszy statek. 17 października w czasie patrolu po Morzu Północnym zatopił norweski parowiec „Sten” o pojemności BRT. Statek płynął z ładunkiem drobnicowym z Skien do Londynu. W czasie tego patrolu UB-35 pod dowództwem von Schradera zatopił 8 statków. Największym był duński parowiec „Guldborg” o pojemności BRT. UB-35 dowodził do 5 listopada 1916 roku. W okresie od 5 sierpnia do 31 października 1917 oraz 28 lutego do 18 sierpnia 1918 roku dowodził okrętem SM UB-64. Na jego pokładzie 23 lipca 1918 roku na południe od wybrzeży Irlandii zatopił brytyjski uzbrojony statek handlowy „Marmora” o pojemności BRT. Statek płynął z Cardiff do Dakaru. 18 sierpnia 1918 roku Otto von Schrader zastąpił na stanowisku dowódcy okrętu SM U-53 kapitana Hansa Rose. Na tym okręcie von Schrader służył do 1 grudnia 1918 roku, kiedy to został poddany Royal Navy.
Pod koniec II wojny światowej został jeńcem wojennym w Norwegii, gdzie popełnił samobójstwo 19 lipca 1945.
Odznaczenia Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego Złoty Krzyż Niemiecki Krzyż Żelazny I klasy z ponownym nadaniem w 1939 Krzyż Żelazny II klasy z ponownym nadaniem w 1939 Kawaler Orderu Hohenzollernów z mieczami na wstędze wojennej Odznaka dla Załóg Łodzi Podwodnych Hamburski Krzyż Hanzeatycki (Hamburg) Srebrny Medal Imtiyaz z mieczami (Imperium Osmańskie) Srebrny Medal Liakat z mieczami (Imperium Osmańskie) Order Półksiężyca (Imperium Osmańskie) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej z koroną (Bułgaria)
Przypisy .
(15 kwietnia 1885 - 6 grudnia 1969), pierwszy dowódca okrętu U-51, który za jego kadencji zatopił 81 statków nieprzyjaciela o łącznej pojemności BRT oraz jeden okręt wojenny o wyporności oraz uszkodził 9 statków ( BRT). 20 grudnia 1917 roku Rose został odznaczony Pour le Mérite.
Bibliografia
Kategoria:Admirałowie Kriegsmarine Kategoria:Dowódcy niemieckich okrętów podwodnych z okresu I wojny światowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Ełku Kategoria:Niemieccy samobójcy Kategoria:Niemieccy jeńcy wojenni w II wojnie światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1945