Tadeusz Ambroży Brincken (ur. 15 stycznia 1893 w Bogucicach, zm. 14 listopada 1954Fotografia tablicy nagrobnej Tadeusza Ambrożego Brincken na cmentarzu Rakowickim. Archiwum Fotografii Genealogicznej-Wyszukiwarka Geno-Graficzna.) – baron, major piechoty Wojska Polskiego, uczestnik szarży pod Rokitną, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Leona i Marii z Żółtowskich. W 1911 ukończył gimnazjum w Kielcach. W momencie wybuchu I wojny światowej zgłosił się do organizowanych przez Józefa Piłsudskiego polskich oddziałów. Został przydzielony do I Brygady Legionów Polskich. Od jesieni 1914 roku został przeniesiony do II dywizjonu kawalerii utworzonego z 2. i 3. szwadronu ułanów, który był przydzielony do II Brygady Legionów Polskich. Uczestniczył w walkach w Karpatach. Służąc w II plutonie, w stopniu sekcyjnego,13 czerwca 1915 brał udział w szarży pod Rokitną, gdzie został ranny. Po wyleczeniu, wraz z 2 szwadronem 2 pułku ułanów, przebył całą kampanię wołyńska. W marcu 1917 jako wachmistrz został przeniesiony na kurs oficerów, po ukończeniu którego, przydzielono go do taborów Legionów Polskich. W marcu 1919 został internowany przez Ukraińców, gdzie zachorował na tyfus.
1 stycznia 1920 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do oddziału sztabowego szkoły podchorążych wojsk taborowych, a następnie awansowano go na stopień podporucznika. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 16. lokatą w korpusie oficerów taborowych. W 1923 służył w Komendzie Uzupełnień Koni Nr 29 w Jarosławiu, pozostając na ewidencji 1 dywizjonu taborów w Warszawie. 31 marca 1924 awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 11. lokatą w korpusie oficerów taborowych. W tym samym roku został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i przydzielony do 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 92. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został wyznaczony w 3 pp Leg. na stanowisko dowódcy batalionu. W kwietniu 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w kwietniu 1935 przesunięty ponownie na stanowisko dowódcy batalionu. W sierpniu tego roku został przeniesiony z 3 pp Leg. do PKU Kołomyja I na stanowisko komendanta. W 1939 roku pełnił służbę na stanowisku komendanta Rejonu Uzupełnień Jarosław. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (pas 9, rząd płd.).
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Zbigniewa (ur. 21 stycznia 1921) oraz Zofię (ur. 16 października 1922). mały|Grobowiec Brinckenów Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5472 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych trzykrotnie Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 1027, 1040, 1487; Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 127, 365; Rocznik Oficerski 1928 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 19, 202; Rocznik Oficerski 1932 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1933, s. 39, 533;
Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Kwatermistrzowie 3 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podoficerowie kawalerii Legionów Polskich Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1954