Kristian Kristiansen (ur. 16 listopada 1909, zm. 14 lipca 1980) – prozaik i dramaturg norweski.
Urodził się w Tromsø, ale w 1918 r. przeniósł się z rodziną do Trøndelag, gdzie spędził większość życia. Po ukończeniu gimnazjum pracował m.in. jako stróż nocny, robotnik i urzędnik. Pod koniec lat 30. XX w. zaczął pisać opowiadania i sztuki teatralne, a oficjalnie debiutował w 1938 r. książką dla dzieci Eggtjuver i fugleberet. Po hitlerowskiej inwazji na Norwegię w 1940 r. Kristiansen zaangażował się w działalność ruchu oporu, a w 1942 r. musiał uciekać przed okupantami do neutralnej Szwecji. Do Norwegii powrócił w 1950 r. W tym czasie tematyka jego utworów zmieniła się z historycznej i polityczno-społecznej na historyczną opartą na dziejach Trondheim i jego mieszkańców m.in. trylogia Adrian Posepilt, Vårherres blindebukk, I den sorte gryte o losach wychowanka sierocińca.
Kristiansen był dwukrotnie żonaty. Zmarł w Trondheim.
Twórczość Det dages – dramat (1937) Medaljen – dramat (1938) Eggtjuver i fugleberet – powieść dla dzieci (1938) Vi bærer et bilde – powieść (1939) Jeg er ingen spion – powieść dla młodzieży (1940) Hvem skal havren binde – powieść (1940) Over de høye fjell – powieść (1941) Men än star Dovre – powieść (1943) wydana w Szwecji pod pseudonimem Christian Wessel Fredens øy – powieść (1945) Brev til Stefan – powieść (1947) Adrian Posepilt – powieść (1950) Vårherres blindenbuk – powieść (1954) Jesper nattmann – powieść (1957) Jomfru Lide – powieść (1960) Heia nordinger! – powieść dla dzieci (1966) Klokken på Kalvskinet – powieść (1966)
Kategoria:Norwescy pisarze Kategoria:Laureaci Nagrody Norweskich Księgarzy Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1980