Nowa Zelandia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992 – nowozelandzka reprezentacja na igrzyskach w Albertvill, licząca sześciu sportowców – jedną kobietę i pięciu mężczyzn, którzy wystąpili w dwóch z dwunastu rozegranych dyscyplin. Chorążym reprezentacji był występujący w short tracku Chris Nicholson.
Simon Wi Rutene był jedynym zawodnikiem, który miał doświadczenie z zawodów tej rangi, wystąpiwszy wcześniej w Sarajewie i Calgary. Najmłodszą reprezentantką Nowej Zelandii była dwudziestoletnia narciarka alpejska Annelise Coberger, najstarszym zaś trzydziestoletni łyżwiarz Tony Smith.
Nowozelandzki Komitet Olimpijski, powstały w 1911 roku i uznany przez MKOl w roku 1919, po raz pierwszy wysłał zawodników na zimowe igrzyska w 1952 roku, następnie w roku 1960, a od 1968 roku sportowcy z tego kraju regularnie uczestniczą w tych zawodach. Igrzyska w Albertville były zatem dziewiątym startem Nowozelandczyków – w poprzednich ośmiu występach reprezentanci tego kraju nie zdobyli żadnego medalu. Annelise Coberger, która wystąpiła na tych igrzyskach w slalomie, 20 lutego 1992 roku zdobyła historyczny, pierwszy, a zarazem dotychczasStan po ZIO 2010. jedyny medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Nowej Zelandii. Zdobyte przez nią srebro było jednocześnie pierwszym w historii olimpijskim medalem w konkurencjach zimowych dla zawodnika reprezentującego kraj półkuli południowej.
Nagrody finansowe Annelise Coberger za zdobycie srebrnego medalu otrzymała nagrodę finansową w wysokości 20 000 dolarów nowozelandzkich.
Statystyki według dyscyplin Spośród dwunastu dyscyplin sportowych, które Międzynarodowy Komitet Olimpijski włączył do kalendarza igrzysk, reprezentacja Nowej Zelandii wzięła udział w dwóch. Najliczniejszą reprezentację kraj ten wystawił w short tracku, gdzie wystąpiło czterech zawodników.
Lp Sport Mężczyźni Kobiety Łącznie 1 Narciarstwo alpejskie 1 1 2 2 Short track 4 – 4Łącznie 5 1 6
43px|Wszystkie medale Medale Medal Zawodnik Sport Wydarzenie Data Annelise Coberger Narciarstwo alpejskie Slalom 20 lutego
Konkurencje 30px Narciarstwo alpejskie
Nową Zelandię w narciarstwie alpejskim reprezentowało dwoje zawodników – jeden mężczyzna i jedna kobieta. Wystąpili oni w trzech z pięciu konkurencji zaliczając łącznie cztery starty.
Simon Wi Rutene, dla którego były to już trzecie igrzyska, wystartował w trzech konkurencjach. W supergigancie, którego cztery lata wcześniej nie ukończył, 16 lutego zajął 42. miejsce. Dwa dni później poprawił swój najlepszy olimpijski wynik w slalomie gigancie z Sarajewa zajmując 28. lokatę. Rywalizacji w slalomie 22 lutego natomiast nie ukończył. Zawody, w których uczestniczył, wygrali odpowiednio Kjetil André Aamodt, Alberto Tomba i Finn Christian Jagge.
Jedynie w slalomie zaprezentowała się debiutująca na igrzyskach Annelise Coberger. Przystępowała do rywalizacji w roli jednej z faworytek, od początku 1992 roku trzykrotnie będąc na podium zawodów o Puchar Świata, wygrywając jedne z nich. Pierwszy przejazd ukończyła na ósmej lokacie, zanotowała natomiast najlepszy czas drugiego przejazdu, jednak łącznie uplasowała się tuż za triumfatorką tych zawodów, Petrą Kronberger, zdobywając srebrny medal.
Mężczyźni Simon Wi Rutene WydarzenieZawodnikZjazd 1.Msc. 1.Zjazd 2.Msc. 2.SumaMiejsceSupergigantSimon Wi Rutene1:17.86colspan=4 42.Slalom gigantSimon Wi Rutene1:09.5235.1:06.0927.2:15.6128.SlalomSimon Wi Rutenecolspan=2 colspan=2 – Kobiety Annelise Coberger
WydarzenieZawodniczkaZjazd 1.Msc. 1.Zjazd 2.Msc. 2.SumaMiejsceSlalomAnnelise Coberger49.028.44.081.1:33.1020px|Srebrny medal
50px Short track
Był to oficjalny debiut short tracku na zimowych igrzyskach olimpijskich, cztery lata wcześniej, w Calgary dyscyplina ta miała bowiem status sportu pokazowego. MKOl wytypował do rywalizacji po dwie żeńskie i męskie konkurencje: odpowiednio indywidualnie na 500 i 1000 metrów oraz sztafety 3000 i 5000 metrów.
Nową Zelandię w tej dyscyplinie reprezentowało czterech sportowców. Nowozelandzcy zawodnicy wystartowali w obu rozegranych wówczas męskich konkurencjach – cała czwórka w rywalizacji sztafet na 5000 metrów oraz dwóch z nich w biegu na 1000 metrów. Był to jednocześnie pierwszy występ łyżwiarzy z tego kraju.
18 lutego 1992 roku rozpoczęły się zmagania indywidualne. Chris Nicholson zająwszy w swoim biegu eliminacyjnym trzecie miejsce odpadł z dalszej rywalizacji, zostając ostatecznie sklasyfikowany na 17. pozycji. Michael McMillen natomiast zajmował premiowane awansem miejsca w pierwszej dwójce, zarówno w eliminacjach, ćwierćfinale, jak i półfinale. Mimo iż w każdym kolejnym biegu poprawiał swój czas, w finale zajął ostatnie, czwarte miejsce, z rekordem świata triumfował natomiast Koreańczyk Kim Ki-hoon.
Męska sztafeta była upatrywana jako jeden z kandydatów do medali, podczas MŚ 1991 ustępując jedynie Australiczykom. Nowozelandczycy zwyciężyli w rozegranym 18 lutego 1992 roku biegu eliminacyjnym, a cztery dni później zajęli premiowane awansem drugie miejsce w półfinale, nie sprostali jednak rywalom w finale A zajmując ostatecznie czwarte miejsce. Ustanawiając nowy rekord świata zwyciężyli zawodnicy z Korei Południowej.
Mężczyźni Michael McMillen Chris Nicholson Andrew Nicholson Tony Smith
WydarzenieZawodnikKwalifikacjeĆwierćfinałPółfinałFinałWynikCzasPozycjaCzasPozycjaCzasPozycjaCzasPozycjaCzasPozycjaBieg na 1000 mMichael McMillen1:33.571.W ósmym biegu1:32.692.W trzecim biegu1:31.602.W pierwszym biegu1:31.324.Finał A–4.Chris Nicholson1:33.453.colspan=6 –17.Sztafeta 5000 mMichael McMillenChris NicholsonAndrew NicholsonTony Smith7:21.311.colspan=2 7:22.382.7:18.914.–4.
Uwagi
Przypisy
1992 Kategoria:Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992