Bagnet 6H3 (6Х3) – bagnet radziecki wprowadzony do uzbrojenia w 1959 roku wraz z karabinkiem AKM. Przyjęty wówczas zunifikowany standard mocowania umożliwia użycie bagnetu także na wszystkich kolejnych wersjach karabinków radzieckich i rosyjskich a także na karabinie snajperskim SWD. W drugiej połowie lat 60. zaprzestano jego produkcji na rzecz bagnetu 6H4 posiadającego identyczną klingę.
Głownia typu bowie. Pióro asymetryczne, jednosieczne, z małym, owalnym otworem. Ostrze szlifowane na ostro na całej długości głowni. Grzbiet głowni nacinany – w formie piły o drobnych, skośnie ułożonych ząbkach. Rękojeść bagnetu tworzy stalowy rdzeń, pokryty okładzinami z tworzywa sztucznego o właściwościach izolacyjnych. W części głowicowej znajduje się zatrzask mocujący oraz otwór dla przewleczenia skórzanego albo parcianego paska. Jelec stalowy, od strony grzbietowej tworzy haczyk dla zaczepienia klamerki paska, a po stronie przeciwnej pierścień mocujący bagnet na końcówce lufy.
Pochwa stalowa z gumową nakładką izolacyjną, posiada w dolnej części urządzenie umożliwiające zaczepienie pochwy o otwór w klindze i utworzenie w ten sposób niewielkich nożyc do cięcia drutu. Izolacyjne właściwości bagnetu i pochwy pozwalają na względnie bezpieczne przecinanie przewodów instalacji oświetleniowej itp., natomiast wykonywanie przejść w zaporach drutowych pod napięciem nie jest zalecane przez instrukcję.
Żabka posiada zapinany pasek obejmujący rękojeść bagnetu i dwa karabińczyki – dolny dla połączenia żabki z pochwą oraz górny do podwieszenia na półkółku żołnierskiego pasa.
Produkcją zajmowały się także poszczególne wytwórnie w krajach Bloku Wschodniego – między innymi w Polsce, NRD, Rumunii czy na Węgrzech. Lokalne odmiany bagnetu różniły się często szczegółami konstrukcji.
Polska wersja bagnetu Główną różnicą względem radzieckiego pierwowzoru był brak piły na głowni.
Bibliografia
Наставление по стрелковому делу. 7,62-мм модернизированный автомат Калашникова (АКМ и АКМС), МО СССР, Москва, 1967.
Kategoria:Radzieckie bagnety