Major League Baseball Most Valuable Player Award (MVP) – w Major League Baseball (MLB) nagroda nadawana corocznie najbardziej wartościowemu zawodnikowi w American League i w National League. Od 1931 przyznawana przez zrzeszenie dziennikarzy Baseball Writers Association of America (BBWAA). Od 1944 roku nosi nazwę Kenesaw Mountain Landis Memorial Baseball Award, na cześć pierwszego komisarza ligi, który pełnił tę funkcję od 1920 do swojej śmierci 25 listopada 1944 roku.
Głosowanie przeprowadzane jest po zakończeniu sezonu zasadniczego, ale nie jest ujawniane do momentu zakończenia World Series. Początkowo udział brał w nim jeden dziennikarz, zaś od 1938 trzech z każdego miasta, posiadającego drużynę baseballową. W 1961 liczbę zredukowano do dwóchGillette, Palmer, s. 1764–1765..
Biorąc pod uwagę liczbę nagród ze względu na pozycję, najwięcej przyznano pierwszobazowym (34). Z 25 nagrodzonych miotaczy, 15 było praworęcznych, zaś 10 leworęcznych. Walter Johnson, Carl Hubbell i Hal Newhouser są jedynymi na tej pozycji, którzy otrzymali tę nagrodę kilkakrotnie; Newhouser zdobył ja dwa razy z rzędu w 1944 i 1945 roku.
Hank Greenberg, Stan Musial, Alex Rodriguez i Robin Yount byli wybierani MVP na dwóch różnych pozycjach, przy czym Rodriguez jest jedynym, który otrzymał tę nagrodę, grając w dwóch różnych klubach. Najwięcej razy nagrodzono Barry’ego Bondsa, siedmiokrotnie, w tym cztery razy z rzędu w latach 2001–2004 jednak pierwszym zawodnikiem, który zdobył tę nagrodę trzykrotnie był Jimmie Foxx; w sumie trzy razy nagrodzono dziewięciu graczy, zaś dwa razy dziewiętnastu. Frank Robinson jest jedynym, który został najbardziej wartościowym zawodnikiem w obydwu ligach.
W 1979 nagrodzono dwóch zawodników, gdyż Keith Hernandez i Willie Stargell otrzymali taką samą liczbę głosów. 17 razy wybierano zawodników jednogłośnie. Najwięcej zawodników (dwudziestu dwóch), którzy zostali uhonorowani tą nagrodą pochodzi z New York Yankees, graczy St. Louis Cardinals wyróżniano 17-krotnie. Nagrody nigdy nie otrzymał zawodnik klubu Arizona Diamondbacks, New York Mets i Tampa Bay Rays.
Chalmers Award (1911–1914) thumb|Ty Cobb – pierwszy zwycięzca Chalmers Award. W 1910 roku Hugh Chalmers, założyciel Chalmers Motor Car Company ogłosił, że ufunduje nagrodę w postaci nowego modelu automobilu dla baseballisty, który osiągnie najlepszą średnią uderzeń na koniec sezonu. W ostatni dzień jego rozgrywek szansę na nią miało dwóch zawodników: Ty Cobb z Detroit Tigers i Nap Lajoie z Cleveland Indians. Cobb prowadził o kilka punktów procentowych (0,383), jednak nie wystąpił w dwóch ostatnich meczach. Lajoie zaś zagrał w obydwu spotkaniach doubleheader przeciwko St. Louis Browns, zaliczając osiem odbić na dziewięć podejść (w tym sześć buntów) i wyprzedził Cobba w klasyfikacji (0,384). Prezydent ligi Ban Johnson oznajmił, że mimo wszystko to Cobb został zwycięzcą, jednak Chalmers postanowił, iż nagrodę otrzymają obydwaj zawodnicy.
W 1911 Chalmers utworzył nową nagrodę Chalmers Award. Zarząd Ligi ustalił, że trafi ona do „najważniejszego i najbardziej przydatnego baseballisty dla klubu i dla ligi”. Nie stała się jednak popularna i zaprzestano jej kontynuacji.
Rok Zwycięzcaw American League Klub Pozycja Zwycięzcaw National League Klub Pozycja Źródło1911 Ty Cobb *#Detroit Tigers OF Frank SchulteChicago Cubs OF 1912 Tris Speaker *Boston Red Sox OF Larry DoyleNew York Giants 2B 1913 Walter Johnson *Washington Senators RHP Jake DaubertBrooklyn Dodgers 1B 1914 Eddie Collins *Philadelphia Athletics 2B Johnny Evers *Boston Braves 2B Legenda z objaśnieniem użytych w tabelach symboli i skrótów znajduje się na końcu artykułu.
MVP w latach (1922–1929) thumb|Babe Ruth został najbardziej wartościowym zawodnikiem w 1923 i według zasad nie mógł nim być po raz drugi. W 1922 roku American League ufundowała nową nagrodę, dla zawodnika „najbardziej wszechstronnego w swoim klubie”. Zwycięzcy wybierani byli poprzez głosowanie, w którym udział brało ośmiu dziennikarzy baseballowych pod przewodnictwem Jamesa Crusinberry’ego. Głosujący wybierali po jednym zawodniku z każdej drużyny. Najbardziej wartościowi baseballiści otrzymywali nagrodę pieniężną oraz medal z brązu. W American League zawodnicy mogli ją otrzymać tylko raz, jednak w 1928 zrezygnowano z jej przyznawania. W National League miało to miejsce rok później.
Rok Zwycięzcaw American League Klub Pozycja Zwycięzcaw National League Klub Pozycja Źródło1922 George Sisler * St. Louis Browns 1B – – – 1923 Babe Ruth *#New York Yankees OF – – – 1924 Walter Johnson * (2)Washington Senators RHP Dazzy Vance *Brooklyn Robins RHP 1925 Roger PeckinpaughWashington Senators SS Rogers Hornsby *St. Louis Cardinals 2B 1926 George BurnsCleveland Indians 1B Bob O’FarrellSt. Louis Cardinals C 1927 Lou Gehrig *New York Yankees 1B Paul Waner *Pittsburgh Pirates OF 1928 Mickey Cochrane *Philadelphia Athletics C Jim Bottomley *St. Louis Cardinals 2B 1929 – – – Rogers Hornsby * (2)Chicago Cubs 2B
Baseball Writers Association of America’s Most Valuable Player (od 1931) Zrzeszenie dziennikarzy baseballowych (BBWAA) utworzyło nową nagrodę, która jest przyznawana do dziś (po raz pierwszy w 1931 roku). Jeden dziennikarz z każdego miasta posiadającego klub wybierał 10 zawodników, z których pierwszy otrzymywał 10 punktów, a ostatni jeden. W 1938 zwiększono liczbę głosujących dziennikarzy do trzech, a za pierwsze miejsce przyznawano 14 punktów. Od 1961 roku w głosowaniu bierze udział dwóch dziennikarzy.
thumb|Jimmie Foxx był pierwszym, który został MVP trzykrotnie. thumb|Hank Greenberg – dwukrotny MVP i członek Galerii Sław Baseballi. thumb|Willie Mays – dwukrotny MVP w tej samej drużynie, ale w dwóch różnych miastach. thumb|Barry Bonds zostawał MVP siedem razy – najwięcej w historii MLB. thumb|Alex Rodriguez zostawał MVP w dwóch różnych klubach, na dwóch różnych pozycjach. thumb|Albert Pujols – trzykrotny MVP.