thumb|Dziewczyna z kurczęciem mały|Grób Jana Antoniego Biernackiego na cmentarzu Powązkowskim Jan Antoni Biernacki (ur. 1879 w Warszawie, zm. 25 września 1930 w Otwocku) – polski rzeźbiarz, medalier i rysownik.
Życiorys Studiował malarstwo w latach 1894–1900 w warszawskiej Szkole Rysunkowej w pracowniach Wojciecha Gersona, Adama Badowskiego i Jana Kauzika. Równocześnie studiował rzeźbiarstwo u Antoniego Olesińskiego (1855–1904), autora wielu nagrobków na cmentarzu Powązkowskim.
Kontynuował studia 1903–1909 we Włoszech i w Paryżu. Po powrocie do Warszawy założył własną pracownię, w roku 1919 został mianowany profesorem modelowania w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych. Został też kustoszem Państwowych Zbiorów Sztuki.
Od roku 1895 uczestniczył w wystawach Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.
W maju 1921 odsłonięto w Warszawie na placu Wareckim (przemianowanym na plac Napoleona) pomnik Napoleona Bonaparte. Pomnik przetrwał tylko dwa lata i został zastąpiony popiersiem dłuta Michała Kamieńskiego ustawionym przy ulicy Koszykowej 79, na terenie Wyższej Szkoły Wojennej.
Zajmował się głównie rzeźba portretową i animalistyczną.
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 97-1-1/2).
Rzeźby (wybór) Dziewczyna z kurczęciem (1905) Wielbłądy (1910) Egipcjanka (1922) Portret Aleksandra Wielopolskiego Portret Bogumiła Lindego.
Przypisy
Bibliografia Culture.pl Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających. Malarze, rzeźbiarze, graficy, t. I, Wrocław 1971
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Polscy rzeźbiarze Kategoria:Polscy rysownicy Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Zmarli w 1930 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie