Izaak błogosławiący Jakuba () – obraz olejny holenderskiego malarza epoki baroku Goverta Flincka, ucznia m.in. Rembrandta.
Geneza tematu Temat obrazu został zaczerpnięty ze Starego Testamentu, z Księgi Rodzaju. Motyw związany jest z opowieścią o podstępie jaki przygotowała względem starego i niewidomego już Izaaka jego żona Rebeka. Według Biblii Izaak nakazał swojemu starszemu synowi Ezawowi upolować dzikie zwierzę, aby mógł otrzymać jego błogosławieństwo. Rozmowę podsłuchała żona Izaaka i nakazała młodszemu synowi Jakubowi przyprowadzenie dwóch dorodnych koźląt, z których przyrządziła potrawę. Jakuba zaś przebrała w szaty starszego brata, a jego ręce owinęła skórą z koźląt, tak aby ojciec pomyślał, że stoi przed nim Ezaw, który miał bardzo mocne owłosienie. Po tych przygotowaniach nakazała synowi, aby zaniósł ojcu potrawę. Gdy wszedł do jego komnaty, Izaak zapytał kto do niego przyszedł. Jakub odpowiedział:
Opis obrazu Flinck uchwycił moment gdy stary Izaak leżący na łożu chwyta rękę Jakuba, by upewnić się, którego syna ma przed sobą. Prawą ręką wykonuje gest błogosławieństwa ustanawiając go w ten sposób swoim następcą. Napięcie towarzyszące scenie widoczne jest na twarzach chłopca i Rebeki. Oboje uważnie przyglądają się próbie i reakcji Izaaka. Za chłopcem znajduje się udziec przygotowany dla ojca, a po lewej stronie u dołu, wyszukany turban. Na wielu obrazach podejmujących ten temat postacie ze Starego Testamentu były przedstawiane w bogatych szatach i w turbanach na głowie. Przykładem tego może być obraz namalowany przez nauczyciela Flincka, Rembrandta pt. Błogosławieństwo Jakuba. Wpływ mistrza jest widoczny w tym dziele Flincka.
Bibliografia
Kategoria:Izaak na obrazach Kategoria:Obrazy Goverta Flincka Kategoria:Obrazy w Rijksmuseum Kategoria:Patriarcha Jakub na obrazach