thumb|Narada Adolfa Hitlera (po prawej) z generałami w wagonie pociągu Amerika, 1941 Führersonderzug (tłumaczenie z niem. „pociąg specjalny Führera”) – ogólne określenie pociągów, którymi w czasie II wojny światowej przemieszczali się pomiędzy głównymi kwaterami dowodzenia kanclerz III Rzeszy – Adolf Hitler, naczelny dowódca Luftwaffe – Hermann Göring, inni wysoko postawieni oficerowie Wehrmachtu, SS oraz oficerowie partyjni NSDAP.
Zostało wyprodukowanych 25 takich pociągów dla hitlerowskich dygnitarzyTVP, Bogusław Wołoszański, Sensacje XX wieku, odc. Operacja FOXLEY, 2005..
Pociągi specjalne III Rzeszy Afrika (później Braunschweig) – pociąg dowodzenia Szefa Sztabu Oberkommando der Wehrmacht Amerika (później Brandenburg I i Brandenburg II) – pociąg specjalny Führera III Rzeszy Asien (później Pommern) – pociąg specjalny Hermanna Göringa Atlantik (później Auerhahn) – pociąg dowodzenia Naczelnego Dowództwa Kriegsmarine Atlas (później Franken) – 2 pociągi dowodzenia Sztabu Generalnego Wehrmachtu Enzian – pociąg dowodzenia Szefa Łączności Luftwaffe Frühlingssturm – pociąg specjalny oraz mobilna Führerhauptquartier w rejonie Mönichkirchen, Wiener Neustadt Heinrich – pociąg specjalny Heinricha Himmlera Ostpreußen – 4. pociąg specjalny Oberkommando des Heeres Pommern 1 – pociąg specjalny Luftwaffe Pommern 2 – pociąg specjalny Luftwaffe Rheinland 1 – pociąg specjalny Luftwaffe Rheinland 2 – pociąg specjalny Luftwaffe Robinson 1 – pociąg dowodzenia Szefa Sztabu Dowództwa Luftwaffe Robinson 2 – pociąg dowodzenia Szefa Sztabu Generalnego Luftwaffe Sachsen – pociąg specjalny Sztabu Generalnego Armii (OKH) Schwaben – pociąg specjalny Sztabu Generalnego Armii (OKH) Westfalen – pociąg specjalny ministra spraw zagranicznych Joachima von Ribbentropa Württemberg – pociąg specjalny Sztabu Generalnego Armii (OKH)
Skład pociągu „Pociąg specjalny Führera”, na dzień 23 czerwca 1941, kursował ze stacji Berlin Anhalter Bahnhof do głównej kwatery dowodzenia – Wilczego Szańca. Posiadał następujące wyposażenie: dwie lokomotywy opancerzony wagon przeciwlotniczy, uzbrojony w dwa działka przeciwlotnicze dwa brankardy, jeden z nich mógł być wyposażony w dieslowski generator prądu wagon osobisty Hitlera wagon dowodzenia z salą konferencyjną, łącznicą telefoniczną i teleksową (podłączaną podczas postoju pociągu do łączy kolejowych) oraz z radiostacją. W szczególnych przypadkach w składzie znajdował się osobny wagon łączności wyposażony we własny generator prądu oraz radiostację krótkofalową Telefunken S 406 o mocy 200 do 400 w oraz urządzenia szyfrujące) specjalny wagon wraz z funkcjonariuszami Reichssicherheitsdienst dwa wagony restauracyjne (dla dygnitarzy i oficerów oraz dla obsługi i ochrony) dwa wagony przeznaczone dla gości wagon z łazienkami dwa wagony sypialne przeznaczone dla członków Oddziału Eskortowego Wodza wagon prasowy
Wagony obrony przeciwlotniczej (w składzie były zwykle dwa) wyposażone były początkowo w dwa działka przeciwlotnicze Flak 30 kal. 20 mm, usytuowane na podestach na początku i końcu wagonu. Od 1939 obronę plot. wzmocniono, stosując po dwa czterolufowe działka Flakvierling Flak 38 kal. 20 mm na wagon. Pod działkami znajdowały się zasobniki na amunicję, a w środkowej części wagonu znajdowały się przedziały dla 26 artylerzystów z II Kolejowego Plutonu Przeciwlotniczego wydzielonego z pułku artylerii przeciwlotniczej „Hermann Göring”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Adolf Hitler Kategoria:Wojskowość III Rzeszy Kategoria:Pociągi