Zenon Starkiewicz (ur. 7 stycznia 1906 w Kownie, zm. 5 lipca 1993) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari. Prezydent RP na Uchodźstwie, August Zaleski w 1963 mianował go pułkownikiem piechoty.
Życiorys Urodził się 7 stycznia 1906 w KownieWojskowe Biuro Historyczne - Zenon Starkiewicz Kolekcja Akt Personalych i Odznaczeniowych [dostęp 2022-02-23].. W 1925 został słuchaczem Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 11 sierpnia 1927 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1927 w korpusie oficerów łączności. 27 października 1928, po ukończeniu szkoły, otrzymał pierwszą lokatę i przydział do pułku radiotelegraficznego w Warszawie. 15 sierpnia 1929 awansował na porucznika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1929 i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności. 27 czerwca 1935 awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 21. lokatą w korpusie oficerów łączności. W latach 1936–1938 był słuchaczem XVII Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 26 lipca 1939 został przydzielony do sztabu Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej na stanowisko dowódcy łączności. W składzie tej brygady walczył w kampanii wrześniowej. W maju 1940 walczył w kampanii norweskiej, będąc oficerem Oddziału III Sztabu Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. 16 listopada tego roku przybył z 10 Brygady Kawalerii Pancernej do 1 batalionu strzelców podhalańskich. Dowódca 10 BKPanc gen. bryg. Stanisław Maczek udzielił mu pochwały za okres służby w brygadzie. 20 listopada dowódca 1 bsp ppłk dypl. Władysław Dec wyznaczył go na stanowisko I adiutanta.
W 1944, w czasie kampanii włoskiej dowodził 1 batalionem strzelców karpackich.
Prezydent RP na Uchodźstwie, August Zaleski mianował go pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 19 marca 1963 w korpusie oficerów piechoty. 2 października 1967 będąc urzędnikiem brytyjskiej służby cywilnej, zamieszkałym w Londynie przy 18 York House Highbury Crescent, został naturalizowanyThe London Gazette nr 44459 z 23 listopada 1967, s. 12823.. Zmarł 5 lipca 1993Karolina Grodziska, Polskie groby na cmentarzach Londynu, Tom 2, 2001..
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 10747 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (3 maja 1961) Krzyż Walecznych dwukrotnie Srebrny Krzyż Zasługi (22 maja 1939) „za zasługi w służbie wojskowej”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kapitanowie łączności II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie łączności Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Ludzie urodzeni w Kownie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii norweskiej 1940 Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii włoskiej 1943–1945 Kategoria:Pułkownicy mianowani przez władze RP na uchodźstwie po 1947 Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1993 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej