Carl Dietrich Christoph von Reyher (także Karl Peter Christopher Reyher, ros. Карл Карлович Рейер, ur. w Rydze, zm. w Sankt Petersburgu) – niemiecki chirurg, profesor Uniwersytetu w Dorpacie, rzeczywisty radca stanu. Jako jeden z pierwszych lekarzy stosował oparte na naukowych podstawach chirurgiczne opracowywanie zakażonych ran postrzałowych.
Życiorys Syn protokolanta liwońskiego sądu dworskiego Karla Christophera Reyhera (1817–1889) i nauczycielki Mathilde Ulmann (1821–1904). Miał ośmiu braci, z których Hans Reyher (1859–1932) również wybrał zawód lekarza, Piet von Reyher (1862–1927) był pisarzemReyher, Piet v.. Siostra Helene była żoną Wilhelma OstwaldaIwanow NN, Gleye CC. Karl und Hans v. Reyher. Zwei baltische Aerzte. Dresden, 1913 W: Neue Deutsche Biographie Band 19 (1998), s. 630 f.
Ukończył gimnazjum rządowe w Rydze. Studiował medycynę na Uniwersytecie w Dorpacie w latach 1865–1870Arnold Hasselblatt, Gustav Otto: Album academicum der Kaiserlichen Universität Dorpat. Dorpat, 1889 s. 588 . Po ukończeniu studiów brał udział w wojnie francusko-pruskiej jako lekarz polowy w III armii pruskiejKarl Reyher. British Medical Journal 1(1571), s. 324, 1891. Następnie przez krótki czas był asystentem w klinice Karla Wilhelma Heinego w Nancy. W 1871 (1872) został asystentem w klinice chirurgicznej Ernsta Bergmanna, rok później uzyskał tytuł doktora medycyny. Od 1874 do 1878 docent chirurgii na macierzystej uczelni. Wyjeżdżał w tym czasie za granicę, odwiedził m.in. w 1873 roku klinikę Josepha Listera w Edynburgu. Jako asystent Bergmanna, był z nim w konflikcie – przypuszcza się, że Bergmann zazdrościł sukcesów swojemu uczniowi.
W 1876 prymariusz szpitala wojskowego w Svilajnac w Serbii. W latach 1877–1878 uczestniczył w wojnie rosyjsko-tureckiej: był konsultantem w armii kaukaskiej i prymariuszem kaukaskiego Czerwonego Krzyża. Od 1878 konsultant w szpitalu wojskowym w St. Petersburgu, równocześnie wykładowca na kursach żeńskichUlmanis YL, Khazanov AN. Vydayushchiysya otechestvennyy khirurg K. K. Reyer [Выдающийся отечественный хирург К. К. Рейер]. Khirurgija 49, ss. 121-122, 1973. W 1883 roku został ordynatorem chirurgii w petersburskim szpitalu Semionowa. W 1887 uczestniczył w Międzynarodowym Kongresie Medycznym w Waszyngtonie.
Zginął tragicznie 30 grudnia 1890, wskutek nieszczęśliwego wypadku na polowaniu – został raniony kulą z własnej broniReyher, Carl Dietrich Christoph v. W: Baltisches Biographisches LexikonReyher, Karl Peter Christopher W: Brennsohn I. Die Aerzte Livlands von den ältesten Zeiten bis zur Gegenwart ein biographisches Lexikon; nebst einer Einleitung über das Medizinalwesen Livlands. Mitau, 1905 ss. 333–334. Przypuszczano, że mógł popełnić samobójstwo, sfrustrowany trudnościami w reformowaniu szpitala (stracił posadę ordynatora) i niepowodzeniami w życiu osobistym.
Był dwukrotnie żonaty: 10 lipca 1875 w Rydze ożenił się z Anną von Götschel (rozwód w 1880 roku), po raz drugi w 1887 roku w Paryżu z Gaston Leflere. Jego syn Karl Wolfgang Rudolf von Reyher (1879–1950) również był chirurgiemErik-Amburger-Datenbank - Datensatz anzeigen.
Dorobek naukowy Pracując jako chirurg wojskowy i w klinice Bergmanna zajmował się głównie problemem zakażeń ran. Podczas wojny rosyjsko-tureckiej stosował metodę oczyszczania ran (debridement) do leczenia ran postrzałowych; swoje doświadczenia przedstawił na 7. Międzynarodowym Kongresie Medycznym w Londynie. Wykazał wtedy, że postępowanie antyseptyczne w połączeniu z wczesnym oczyszczeniem rany skutkowało znacznym zmniejszeniem śmiertelności. Uważa się, że był prawdopodobnie pierwszym chirurgiem wojskowym, prowadzącym kontrolowane prospektywne badania nad gojeniem się ran. Jako pierwszy upowszechniał zasady antyseptyki Listera w Rosji.
Wybrane prace Zur Pathologie und Therapie der Cholera in der Rigaer Epidemie von 1871. Dorpat: Mattiesen, 1872 Ueber die Veränderungen der Gelenke bei dauernder Ruhe. 1873 Zur Behandlung der Kniegelenkentzündung mittels der permanenten Extension. 1874 The Cartilages and Synovial Membranes of the Joints. Journal of Anatomy and Physiology 8, ss. 261–273, 1874 Über die Listersche Wundbehandlung. Verhandlungen der Deutschen Gesellschaft für Chirurgie, III Congress, 1874 Die Behandlung der Spondylitis dorsalis und lumbalis mit dem Zug und Gegenzug, 1876 Vom Kriegsschauplatze, 1877 Die antiseptische Wundbehandlung in der Kriegschirurgie, 1878 Ueber primäres Debridement der Schusswunden. London: J. W. Kolckmann, 1881
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Dorpackiego Kategoria:Niemieccy chirurdzy Kategoria:Rzeczywiści radcy stanu Imperium Rosyjskiego Kategoria:Urodzeni w 1846 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Cesarskiego Uniwersytetu Dorpackiego Kategoria:Zmarli w 1890