Inkwizytorzy papiescy w Niemczech działali od roku 1231 aż do przełomu XVI/XVII wieku. thumb|300px|Diecezje i prowincje kościelne w Niemczech ok. 1500 Pod względem geograficznym obszar jurysdykcji niemieckiej inkwizycji w XIV–XVI wieku obejmował kościelne metropolie: moguncką, kolońską, salzburską, bremeńską i magdeburską, a ponadto archidiecezję trewirską (bez sufraganiiSufraganie Trewiru tj. diecezje Verdun, Metz i Toul podlegały inkwizytorom francuskim, zob. Lea, II, s. 120.), diecezję bazylejską (należącą do metropolii Besançon), egzymowane diecezje bamberską, miśnieńską i pomorską oraz należące do zakonu krzyżackiego Inflanty, a od 1515 także diecezje w południowych Niderlandach, podległe metropolii w ReimsKieckhefer, s. 9; Springer, s. 324; Flade, s. 39; por. Jonghe, s. 11-17.. Burgundia i Lotaryngia, a do 1515 także południowe Niderlandy, mimo że należały do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, podlegały inkwizytorom francuskim mianowanym przez paryskiego prowincjała dominikanówLea, II, s. 120, 139.. thumb|Konrad z Marburga – pierwszy papieski inkwizytor
W Niemczech, w przeciwieństwie do południowej Francji czy północnych Włoch nie wytworzył się podział na stałe okręgi inkwizytorskie o ustalonych granicach i siedzibach. Jedynym w miarę trwałym podziałem po 1364 był podział na dominikańskie prowincje zakonne Teutonię i Saksonię (w 1515 doszła jeszcze prowincja Germania Dolna), jednak w każdej z nich mógł działać (i z reguły działał) więcej niż jeden inkwizytor. Obszar właściwości nowo mianowanego inkwizytora był określany indywidualnie, na ogół według granic metropolii kościelnych oraz diecezji, a także tzw. „nacji” zakonnych (Austria, Bawaria czy Brabancja w prowincji teutońskiej, Westfalia, Saksonia, Miśnia, Turyngia i Hesja w prowincji saksońskiej). Natomiast nie odgrywały większej roli granice polityczne. Co prawda w 1484 i ponownie w 1487 doszło do mianowania inkwizytora specjalnie dla księstwa Kliwii w diecezji kolońskiej, ale był to wyjątek. Niemal wszyscy inkwizytorzy papiescy w Niemczech byli dominikanami, od 1372 wyznaczanymi na ogół nie bezpośrednio przez papieża, lecz przez władze zakonne (prowincjała Teutonii lub Saksonii lub przez generała zakonu). Jedynymi wyjątkami byli mianowani bezpośrednio przez papieży świeccy księża Konrad z Marburga i Jan Lagenator oraz franciszkanie Jakub z Marchii i Bernhardin von IngolstadtKatalogi inkwizytorów na podstawie Springer, passim, uzupełnione w oparciu o Fredericq, passim; Fontana, passim; Jonghe, passim; oraz Monseur, s. 84-112.
Inkwizytorzy całych Niemiec przed 1364 Konrad z Marburga, praedicator Verbi Dei in Teutonia (1231–1233) Jan Schadland OP, inquisitor haereticae pravitatis per Alamaniam (1348–1359)
Inkwizytorzy w prowincji Teutonia (od 1364) thumb|upright|Herb zakonu dominikanów Dominikańska prowincja Teutonia obejmowała Niemcy południowe i zachodnie. Kilkakrotnie zdarzyło się jednak, że funkcję papieskiego inkwizytora na terenie tej prowincji powierzono duchownemu spoza zakonu dominikańskiego: w 1425 inkwizytorem mogunckim został świecki ksiądz i profesor z Heidelbergu Jan LagenatorSpringer, s. 338., w 1436 inkwizytorem Austrii i Węgier został franciszkanin Jakub z Marchii, choć jego faktyczna działalność ograniczała się do WęgierKieckhefer, s. 93.. Nadto około 1450 funkcję inkwizytora w Karyntii sprawował franciszkanin Bernhardin von IngolstadtPetr Hlaváček: Bohemian Franciscans Between Orthodoxy and Nonconformity at the Turn of the Middle Ages, s. 172.. Jan de Moneta OP, inkwizytor metropolii salzburskiej (mianowany w 1364)Springer, s. 355. Ludwig de Caliga OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i diecezji trewirskiej (udokumentowany 1364–1372) Heinrich Agro OP, inkwizytor metropolii mogunckiej oraz diecezji bazylejskiej i bamberskiej (1364–1383) Johannes Boland OP, inkwizytor diecezji kolońskiej, leodyjskiej i trewirskiej (udokumentowany 1378) Johannes Arnoldi OP, inkwizytor metropolii mogunckiej (udokumentowany 1384–1390) Johannes Stauder OP, inkwizytor metropolii salzburskiej (udokumentowany 1389–1396) Nikolaus Böckeler OP, inkwizytor metropolii mogunckiej (udokumentowany 1390–1400) Heinrich von Wien OP, inkwizytor diecezji salzburskiej (udokumentowany 1390–1395) Alexander OP, inkwizytor metropolii kolońskiej (udokumentowany 1392–1395) Adam Gladbach OP, inkwizytor metropolii kolońskiej (1395–1408) Werner de Potis OP, inkwizytor diecezji bazylejskiej (udokumentowany 1400) Giselbert Vleytingen OP, inkwizytor metropolii mogunckiej (udokumentowany 1409–1425) Johannes Lagenator von Frankfurt, inkwizytor metropolii mogunckiej oraz diecezji trewirskiej i bazylejskiej (udokumentowany 1425–1429) Heinrich Kalteisen OP, inkwizytor diecezji leodyjskiej i diecezji Cambrai (1431–1435), następnie inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz archidiecezji trewirskiej (1435–1449 i 1458–1465W 1452 został arcybiskupem Nidaros w Norwegii, ale w 1454 złożył rezygnację i powrócił do Niemiec, gdzie od 1458 dalej pełnił funkcję inkwizytora. W 1459 papież Pius II formalnie odwołał go ze stanowiska metropolity Nidaros i nadał mu honorowy tytuł arcybiskupa Cezarei.) Jakub z Marchii OFM, inkwizytor Austrii i Węgier (1436–1439) Thomas Ebendorfer OP, inkwizytor metropolii salzburskiej (udokumentowany 1445) Heinrich von Rübenach OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz diecezji trewirskiej (1449–ok. 1457?)"Heinrich von Rübenach" von Studiendirektor Hans Gappenach. Bernhardin von Ingolstadt OFM, inkwizytor Karyntii (około 1450) Leonhard Huntpichler OP, inkwizytor metropolii salzburskiej (1453–1478)Springer, s. 356. Gerhard von Elten OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz diecezji trewirskiej (1470–1480Ściśle rzecz biorąc, Gerhard von Elten w 1480 został jedynie zawieszony w pełnieniu funkcji inkwizytora, a dopiero w 1482 go formalnie odwołano, jednak już w 1481 Jakob Sprenger otrzymał nominację na jego następcę, zob. Bernhard NEIDIGER, Tübingen, Urach und Stuttgart in der Kirchenreformpolitik Graf Eberhards d.Ä. von Württemberg (1459-1496), w: Alemannisches Jahrbuch, 1993-1994, s. 116.) Jan Bomalia OP, inkwizytor diecezji leodyjskiej (1471–1477)Fredericq, III, s. XLV. Heinrich Nolt OP, inkwizytor diecezji bazylejskiej (1472–1474)Springer, s. 357. Heinrich Kramer OP, inkwizytor Górnych Niemiec (1479–1500?)Po roku 1484 Kramer, powołując się na bullę Summis desiderantes affectibus z 1484, uważał się za inkwizytora na obszarze metropolii kolońskiej, mogunckiej, trewirskiej, salzburskiej i bremeńskiej, jednak władze zakonne traktowały to jako nieuzasadnioną uzurpację naruszającą uprawnienia innych inkwizytorów. W 1493/94 prowincjał Teutonii wprost zakazał mu prowadzenia działalności inkwizytorskiej i używania tytułu inkwizytora w diecezji salzburskiej. W 1500 Kramer został nuncjuszem papieskim i inkwizytorem w Czechach. Zob. Springer, s. 348-351 Chrysostomus Haman OP, inkwizytor metropolii salzburskiej (1479–1486) Jakob Sprenger OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej (1481–1495) oraz diecezji trewirskiej (1481–1491) Willem Turnout OP, inkwizytor w Brabancji (zm. 1490)Fredericq, III, s. 150. Matthias Fanckel OP, inkwizytor diecezji trewirskiej (1491–1506) Gaspar Grünewald OP, inkwizytor diecezji konstanckiej, strasburskiej i bazylejskiej (1492–1498) Alexius Putzel OP, inkwizytor diecezji salzburskiej, wiedeńskiej i pasawskiej (1492–1495), inkwizytor Austrii i Bawarii (1495–1505), inkwizytor metropolii salzburskiej (1505–1511) Servatius Fanckel OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej (1496–1508) Egidius van Holland OP, inkwizytor diecezji leodyjskiej (mianowany w 1505)Fredericq, I, s. 495. Jakob van Hoogstraten OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz diecezji trewirskiej (1508–1527) Johannes de Colle OP, inkwizytor [metropolii salzburskiej?] (udokumentowany 1514–1519)Matthias Dall'Asta i Gerald Dörner (red.): Johannes Reuchlin. Briefwechsel. Bd. 3: 1514-1517, Heidelberger Akademie der Wissenschaften 2007, s. 46. . Konrad Köllin OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz diecezji trewirskiej (1527–1536)Wilms OP, Hieronymus, „Cöllin, Konrad“, in: Neue Deutsche Biographie 3 (1957), S. 309 [Onlinefassung] Johannes Tandel OP, inkwizytor metropolii salzburskiej (?–1533)Sebastian Brunner: Der Prediger-Orden in Wien und Österreich: Regesten, Collectaneen, Nekrologien, Epitaphien, Univiversitäts-Anglegenheiten, Profess- und Bruderschaftsbücher, biographische und historische Skizzen : aus archivalischen bisher unedirten Handschriften mitgeteilt und erläutert, Braumüller, 1867, s. 4; Isnard Wilhelm Frank, Hausstudium und Universitätsstudium der Wiener Dominikaner bis 1500 (Archiv für österreichische Geschichte, 127), Wien 1968, s. 289-292 Johann Dietenberger OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz diecezji trewirskiej (1536–1537)The Catholic Encyclopedia: Johann Dietenberger Tilman Smeling von Siegburg OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz diecezji trewirskiej (1538–1554)Theodor C. Schlüter, Flug- und Streitschriften zur"Kölner Reformation”: Die Publizistik um den Reformationsversuch des Kölner Erzbischofs und Kurfürsten Hermann von Wied (1515-1547), Otto Harrassowitz Verlag 2005, s. 119-120. Johann van der Slootien OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz diecezji trewirskiej (1554–1560)The Catholic Encyclopedia: John Slotanus Dietrich Lakemans von Herzogenbusch OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz diecezji trewirskiej (1560–1578)Gabriel Löhr, Das Kölner Dominikanerkloster im 17. Jahrhundert, w: Jahrbuch des Kölnischen Geschichtsvereins, t. 28 (1953), s. 166. Wilhelm van Gennep OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i mogunckiej oraz diecezji trewirskiej (ok. 1581–1582)Anselmo Dalbesio, Incunaboli e cinquecentine della Biblioteca del Monte dei Cappuccini in Torino, Regione Piemonte, Assessorato beni culturali, 1993, s. 281.
Inkwizytorzy w prowincji Saksonia (od 1364) Dominikańska prowincja Saksonia obejmowała północne i wschodnie Niemcy oraz Inflanty. Urząd inkwizytora generalnego Saksonii często łączony był z urzędem prowincjała zakonnegoSpringer, s. 390.. Jurysdykcja takiego inkwizytora obejmowała w zasadzie całą prowincję, jednak niekiedy (pod koniec XV wieku już regularnie) wyodrębniano mniejsze okręgi, dla których mianowano oddzielnych inkwizytorów. Walter Kerlinger OP, inkwizytor Saksonii (1364–1373)Springer, s. 386. Hermann von Hettstedt OP, inkwizytor Saksonii (1374–1376) Henricus Alberti OP, inkwizytor Saksonii (1376–1382) Gerhard von Büren OP, inkwizytor Saksonii (1382–ok. 1391) Dietrich Kolle OP, inkwizytor Saksonii (1391–1398) Eylard Schöneveld OP, inkwizytor Saksonii (udokumentowany 1399–1404) Jakob von Soest OP, inkwizytor metropolii kolońskiej i bremeńskiej oraz diecezji paderbornskiej (1409–1422?) Jan Falkenberg OP, inkwizytor Saksonii i Turyngii (udokumentowany 1411) Lambert von Scneppen OP, inkwizytor Westfalii (udokumentowany 1412)Karl Hengst, Westfälisches Klosterbuch: Ahlen-Mülheim, Aschendorff, 1992, s. 263. Heinrich Schöneveld OP, inkwizytor Turyngii i Miśni (udokumentowany 1411–1414) Willem Brunairt OP, inkwizytor diecezji utrechckiej (udokumentowany 1427)Fredericq, I, s. 305. Konrad von Westhausen OP, inkwizytor w Nordhausen (udokumentowany 1434) Bernd Rode OP, inkwizytor [metropolii bremeńskiej?] (zm. 1441) Friedrich Müller OP, inkwizytor Saksonii (udokumentowany 1446–1460)Springer, s. 387. Andreas Comitis OP, inkwizytor Saksonii (1472–1480) Johannes Krawinckel OP, inkwizytor Westfalii (1475–1508) Clemens Lossow OP, inkwizytor diecezji havelberskiej (1478–1491) Jan Houdaen OP, inkwizytor diecezji utrechckiej (1479–1484), następnie inkwizytor księstwa Kliwii (udokumentowany 1487–1491) Nikolaus Beier OP, inkwizytor diecezji magdeburskiej, miśnieńskiej i naumburskiej (1482–1505) Konrad von Wallenfels OP, inkwizytor [Turyngii?] (zm. 1484) Daniel von Eger OP, inkwizytor księstwa Kliwii (mianowany w 1484)