Bitwa pod Darnicą – bitwa polskich żołnierzy obrony przeciwlotniczej stoczona 8 kwietnia 1944 roku o stację i węzeł kolejowy Darnica, podczas II wojny światowej.

Przebieg W marcu 1944, zgodnie z rozkazem dowódcy Armii Polskiej gen. dyw. Zygmunta Berlinga nr 038, jednostki polskie przegrupowywały się transportem kolejowym na Ukrainę w rejon Żytomierza i Berdyczowa. 23 marca 1 samodzielny dywizjon artylerii przeciwlotniczej pod dowództwem ppłk. Włodzimierza Sokołowskiego, w składzie: dowództwo i sztab, 1 bateria (dowódca – por. Iwan Kononienko; 4 armaty plot. kalibru 37 mm), 3 bateria (dowódca – por. Mikołaj Aripowski; 4 armaty plot. kalibru 85 mm), pluton plot. karabinów maszynowych (dowódca – ppor. Jakub Łubski; 5 pkm kalibru 12,7 mm), załadowany na transport operacyjny nr 15046 na stacji Poczynek, przemieszczał się po trasie: Smoleńsk, Briańsk, Darnica (przedmieścia Kijowa). 7 kwietnia w południe dywizjon przybył do Darnicy. Na stacji stało wiele transportów operacyjnych, czekając na swoją kolejkę przeprawy na zachodni brzeg Dniepru.

Było jeszcze widno 7 kwietnia, gdy w obronie przeciwlotniczej Kijowa i Darnicy zarządzono alarm przeciwlotniczy. Nad Darnicą przeleciały dwa niemieckie samoloty rozpoznawcze Focke-Wulf Fw 187 na wysokości około 7000 m, wykonały zakręt i odleciały na zachód.

W nocy z 7 na 8 kwietnia o 0:45 nad Darnicą pojawiło się około 50 niemieckich bombowców Junkers Ju 88 i rozpoczęło bombardowanie węzła kolejowego i znajdujących się na nim transportów wojskowych. Dywizjony: sowiecki i polski otworzyły ogień. Mimo ośmiu bezpośrednich trafień bomb w wagony kolejowe, przeciwlotnicy prowadzili skuteczny ogień zaporowy z dział i karabinów maszynowych. Strącono 2 niemieckie samoloty i trzy bomby oświetlające.

Straty dywizjonu: 45 poległych i zmarłych z ran, 7 zaginionych, 53 rannych; zniszczone – armata plot. kalibru 85 mm, 2 armaty plot. kalibru 37 mm, plot. karabin maszynowy kalibru 12,7 mm, przyrząd do kierowania ogniem artylerii plot. PUAZO-3Zbigniew Moszumański, O stratach bezpowrotnych 1 Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej, „Przegląd Historyczno-Wojskowy” 2004, nr 2, s. 292–294..

Walki żołnierzy polskich pod Darnicą zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic w okresie lat 1945–1990: "DARNICA 8 IV 1944".

Polegli i zmarli z ranTamże, s. 294–295; Leszek Kocoń, Zaginieni 1939–1945. Postępowania o uznanie za zmarłego i stwierdzenie zgonu, t. 1, Powiat łomżyński, Białystok 2008, s. 203. Kan. Jan Albin, ur. 1911, s. Marcina – szofer Bomb. Bazyli Andruszczyszyn, ur. 1919, s. Michała – obsługa działa Ogn. Bolesław Józef Balcer, ur. 1909, s. Władysława – szef 1 baterii, Por. Stanisław Bednarz, ur. ?, s. Jana – szef łączności dywizjonu Kpr. Karol Bers, ur. 1913, s. Piotra – mechanik traktorowy Kan. Ryszard Bober, ur. 1922, s. Franciszka – traktorzysta Kan. Stanisław Brodzki, ur. 1922, s. Antoniego – zwiadowca Kan. Józef Bukatko, ur. 1919, s. Adama – obsługa działa Kan. Jan Cap, ur. 1909, s. Teodora – zwiadowca Kpr. Berko Ferdman, ur. 1919, s. Sendera – celowniczy Bomb. Izaak Geninder, ur. 1919, s. Józefa – obsługa ckm Kpr. Justyn Gesewicz, ur. 1918, s. Jana – obsługa działa Kan. Konstanty Góralski, ur. 1908, s. Mariana – obsługa działa Kpr. Stefan Helu, ur. 1919, s. Aleksandra – zastępca dowódcy drużyny ckm Kan. Jerzy Jemiec, ur. ?, s. Michała – dalmierzysta Kan. Zdzisław Kalinka, ur. 1926, s. Michała – obsługa działa Kpr. Ignacy Karliński, ur. 1923, s. Adolfa – obsługa ckm Bomb. Stanisław Klimek, ur. 1925, s. Antoniego – obsługa działa Por. Iwan Kononienko, ur. 1920, s. Aleksandra – dowódca 1 baterii Kan. Lidia Krupicka, ur. 1920, c. Fiodora – dalmierzysta Kan. Demian Kukura, ur. 1919, s. Bazylego – obsługa działa Kpr. Michał Kurczewski, ur. 1911, s. Wincentego – dowódca drużyny ckm Kpr. Jan Leonowicz, ur. 1924, s. Marcina – telefonista Bomb. Kazimierz Łojek, ur. 1920, s. Stanisława – starszy telefonista Kan. Arnold Malson, ur. 1922, s. Michała – szofer Bomb. Paweł Nikoniuk, ur. 1917, s. Andrzeja – obsługa działa Bomb. Władysław Norman, ur. 1920, s. Aleksandra – celowniczy Bomb. Bolesław Nowogoński, ur. 1921, s. Alberta – traktorzysta Kan. Michał Olszewski, ur. 1919, s. Aleksandra – dalmierzysta Kan. Tadeusz Palczewski, ur. 1921, s. Jana – traktorzysta Kan. Tadeusz Polak, ur. 1924, s. Piotra – obsługa działa Kpr. Szczepan Probala, 1919, s. Marcina – obsługa działa Kpr. Michał Przybysz, ur. 1912, s. Jana – instruktor chemiczny Kpr. Tadeusz Rogowski, ur. 1919, s. Adolfa – dowódca działonu Plut. Mieczysław Roszkowski, ur. 1918, s. Jana – zastępca dowódcy plutonu ds. politycznych Kpr. Adolf Różycki, ur. 1917, s. Stefana – starszy telegrafista Kpr. Witalis Rutkowski, ur. 1918, s. Kazimierza – radiotelegrafista Kan. Bernard Jan Schier, ur. 1917, s. Edwarda – obsługa ckm Kpr. Józef Socha, ur. 1920, s. Józefa – dowódca działonu Bomb. Paweł Stankiewicz, ur. 1919, s. Błażeja – obsługa ckm Kpr. Stanisław Szklarzewski, ur. 1919, s. Dominika – dowódca drużyny ckm Kan. Bronisław Szumacher, ur. 1920, s. Mariana – telefonista Bomb. Józef Świderski, ur. 1909, s. Gawryła – obsługa działa Ogn. Witold Turczewski, ur. 1918, s. Franciszka – rusznikarz Kan. Eugeniusz Zakrzewski, ur. 1917, s. Bolesława – obsługa działa

Upamiętnienie Szkoła Podstawowa nr 4 w Piastowie nosi od 1967 roku imię Bohaterów spod Darnicy.

Przypisy

Bibliografia

Zbigniew Moszumański, O stratach bezpowrotnych 1 Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej, „Przegląd Historyczno-Wojskowy” 2004, nr 2, s. 291–295.

Kategoria:Front wschodni (II wojna światowa) Kategoria:Operacje i bitwy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Bitwy w 1944