Antoni Bronisław Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 5 lipca 1874 w Wielkiej Wsi, zm. 29 listopada 1906 w Kairze) – polski ziemianin, podróżnik, literat, dyplomata w służbie austro-węgierskiej.
Był synem Jana Stadnickiego i Bogumiły z domu Łubieńskiej. Miał rodzeństwo: Andrzeja (ok. 1872–1916) Bogumiłę (ok. 1872–1933) Marię Kunegundę (1876–1910, późniejszą Mańkowską) Bernarda (1879–1904), oficera armii belgijskiej Joannę Krystynę (1879–1923), późniejszą żonę Jana Stadnickiego (1879–1923), która odziedziczyła Wielką Wieś Jana Krzysztofa (ur. w 1881, zmarłego w dzieciństwie).
Nie założył rodziny.
Po ukończeniu studiów w Akademii Orientalnej w Wiedniu (1892–1897) rozpoczął służbę dyplomatyczną. Pracował kolejno: w Sarajewie (jako elew konsularny w latach 1897–1898), w Tangerze (gdzie otrzymał nominację na konsula), w Meksyku (w latach 1902–1903) i Kairze (jako chargé d’affaires od 1903 roku).
Był autorem wielu reportaży ze swoich podróży.
Został pochowany w grobowcu rodzinnym w Wojniczu. W tamtejszym kościele znajduje się poświęcone mu epitafium.
Bibliografia
Linki zewnętrzne Publikacje Antoniego Bronisława Stadnickiego w bibliotece Polona
Kategoria:Polacy – dyplomaci Austro-Węgier Kategoria:Polscy dyplomaci Kategoria:Polscy reportażyści Kategoria:Polscy ziemianie Antoni Bronisław Stadnicki Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Zmarli w 1906