Samson i Dalila () – obraz flamandzkiego malarza późnego baroku Antoona van Dycka, znajdujący się w Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu (nr inw. GG_512).
W latach 1628–1630 van Dyck ponownie podjął temat starotestamentowych bohaterów Samsona i Dalili. Po raz pierwszy klasyczną historię Samsona namalował w 1620 roku pod tym samym tytułem Samsona i Dalili. W drugiej wersji zobrazował jeden z wcześniejszych motywów tej historii.
Geneza obrazu Temat obrazu został zaczerpnięty ze Starego Testamentu z Księgi Sędziów. Ilustruje jeden z motywów historii filistynki Dalili i zakochanego w niej mocarza Samsona. Zanim odcięto włosy Samsonowi, Dalilia trzykrotnie próbowała wyciągnąć od niego tajemnice jego siły. Tyleż samo mocarz podawał jej fałszywe przyczyny swojej siły. Jedną z nich było związanie go surowymi węzami:
Opis obrazu Druga wersja van Dycka jest jeszcze bardziej dynamiczna niż pierwsza. Emocje widoczne są na wszystkich twarzach zebranych. W centralnej części płótna widać zbudzonego Samsona, który walczy z przybyłymi siepaczami. Liny którymi był związany pękają na wiele kawałków. Ich kruchość kontrastuje z umięśnionym ciałem siłacza. Prawa strona obrazu jest wypełniona postaciami żołnierzy, którzy symbolizują siłę i przemoc. Lewą stronę zajmuje Dalila, leżąca na łożu i wydobywająca się z cienia postać starej służki. Pies u dołu symbolizuje tu miłość.
Obraz nosi wyraźnie wpływy dwóch wielkich malarzy: Rubensa (w ukazanych postaciach) i Tycjana (w intensywności kolorów).
Przypisy
Bibliografia Patrick De Rynck: Jak czytać opowieści biblijne i mitologiczne w sztuce. Wyd. Universitas, Kraków 2008, .
Kategoria:Obrazy w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu Kategoria:Obrazy Antoona van Dycka Kategoria:Samson na obrazach