Skok w dal z miejsca – konkurencja lekkoatletyczna, rozgrywana na letnich igrzyskach olimpijskich od 1900 do 1912. Polega na odbiciu się sprzed wyznaczonej linii, stojąc na ziemi obiema nogami i oddaniu jak najdłuższego skoku, lądując na obu stopach. W konkursach olimpijskich liczony był najdłuższy z trzech oddanych skoków.
Poza igrzyskami olimpijskimi skok w dal z miejsca rozgrywany był na wielu innych międzynarodowych zawodach, m.in. na Olimpiadzie Letniej w 1906, mistrzostwach Ameryki Południowej (1919 i 1920), igrzyskach krajów sprzymierzonych (1919) czy na Światowych Igrzyskach Kobiet (1922 i 1926).
Konkurencja ta pojawiała się także wielokrotnie w programie mistrzostw krajowych, m.in. podczas: mistrzostw Polski (1920, 1921 wśród mężczyzn oraz od 1927 do 1947 wśród kobiet), Włoch (siedmiokrotnie w latach 1913–1929) oraz Francji (kilkunastokrotnie, po raz ostatni na mistrzostwach kobiet w 1926), a także podczas halowych czempionatów Stanów Zjednoczonych (ostatni raz w 1931 w rywalizacji mężczyzn oraz w 1964 – w rywalizacji kobiet), Polski (w okresie międzywojennym), Szwecji (po raz ostatni w 1965) czy Norwegii (także współcześnie).
Skok w dal z miejsca rozgrywany jest podczas Olimpiad Specjalnych.
Ray Ewry ustanowił rekord świata w skoku w dal z miejsca, skacząc na odległość 3,47 metra w Saint Louis w 1904. Aktualny rekord dzierży norweski skoczek Arne Tvervaag, który oddał skok na odległość 3,71 metra w Noresund 11 listopada 1968.
Medaliści olimpijscy Rok:16px 1. miejsceRezultat16px 2. miejsceRezultat16px 3. miejsceRezultat1900 Ray Ewry 3,300 Irving Baxter 3,135 Émile Torcheboeuf 3,0301904 Ray Ewry 3,47 Charles King 3,27 John Biller 3,251908 Ray Ewry 3,33 Konstandinos Tsiklitiras 3,22 Martin Sheridan 3,221912 Konstandinos Tsiklitiras 3,37 Platt Adams 3,36 Benjamin Adams 3,28
Zobacz też Skok w dal
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Konkurencje lekkoatletyczne