thumb|Stare owocniki thumb|Hymenonofor Stułka piaskowa (Coltricia perennis (L.) Murrill.) – gatunek grzybów z rodziny szczeciniakowatych (Hymenochaetaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Coltricia, Hymenochaetaceae, Hymenochaetales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1753 Karol Linneusz nadając mu nazwę Boletus perennis. Obecną nazwę nadał mu w roku 1903 William Alphonso Murrill, przenosząc go do rodzaju Coltricia. Synonimów nazwy naukowej ma ponad 40. Polską nazwę nadał Władysław Wojewoda w 2003 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten ma też inne nazwy: stułka trwała, huba trwała, hubka trwała, kieldet, stułka, żagiew trwała.
Morfologia Kapelusz Średnica do 10 cm, lejkowaty i bardzo cienki. Kolor od żółtawobrązowego do szarobrązowego, powierzchnia aksamitna, wyraźnie strefowana, strefa przyrostu na brzegu kapelusza jaśniejsza, brzeg falisty. Trzon Wysokość 2–7 cm, grubość 0,5–1 cm, centralnie osadzony, walcowaty. Powierzchnia aksamitna, rdzawożółta. Rurki Rurki zbiegające nieco na trzon. Mają długość do 2 mm i są nieowłosione. Pory o średnicy 2–4 mm, na młodych owocnikach białawe, na starszych w kolorze od żółtobrązowego do szarobrązowego. Miąższ Elastyczny, korkowaty, bardzo cienki. Kolor białawy, zapach niewyczuwalny. Cechy mikroskopowe Występują dwa rodzaje strzępek: proste i słabo rozgałęzione. Mają rdzawo-brązową barwę i grubość 2–8 μm. Podstawki o rozmiarach 15–25 × 5–7 μm, zgrubiałe, z czterema sterygmami. Zarodniki o kształcie od elipsoidalnego do cylindrycznego, jasnobrązowe, gładkie, nieco dekstrynoidalne, o rozmiarach 6–9(-10) × 3,5–5(–5,5) μm Gatunki podobne stułka cynamonowa (Coltricia cinnamomea) – ma mniejszy kapelusz (do 5 cm), słabo strefowany i jest w Polsce bardzo rzadka. tzw. szczeciniak filcowaty (Onnia tomentosa) – ma niestrefowany, filcowaty kapelusz, a wewnątrz rurek ma szczecinki tzw. szczeciniak świerkowy (Onnia circinata) – ma kapelusz siedzący, lub na bardzo krótkim i grubym trzonie, czasami boczny.
Występowanie i siedlisko Występuje na całej półkuli północnej, północna granica jej zasięgu sięga po Islandię i północny skraj Półwyspu Skandynawskiego. Na półkuli południowej podano występowanie tego gatunku tylko w Australii i na Nowej Zelandii. W Polsce jest pospolity.
Występuje w lasach iglastych i mieszanych, na glebach suchych i piaszczystych. Owocniki pojawiają się od lata do jesieni, często utrzymują się przez zimę do następnego roku. Związany jest z takimi gatunkami drzew, jak świerk pospolity, jodła pospolita i jałowiec pospolity. Dawniej był bardziej pospolity, obecnie jest rzadszy. Unika gleb wapiennych.
Znaczenie Grzyb mykoryzowy, niejadalny.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Szczeciniakowate Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza