Jan Skałbania (ur. 26 grudnia 1927 w Poznaniu, zm. 19 października 2011 w Poznaniu) – polski lekarz laryngolog, w młodości lekkoatleta, trzykrotny mistrz Polski.
Życiorys Ukończył Liceum im. Paderewskiego w Poznaniu (1947). W latach 1947–1952 studiował medycynę, najpierw na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, a po wydzieleniu Wydziału Lekarskiego w 1950 na Akademii Medycznej w Poznaniu.
W czasie studiów uprawiał z sukcesami lekkoatletykę w barwach AZS Poznań. Był trzykrotnym mistrzem Polski: w biegu na 110 m ppł (1948), sztafecie 4 x 100 m (1948) i skoku wzwyż (1949). W tej ostatniej konkurencji był także wicemistrzem Polski (1950), a w sztafecie 4 x 100 m zdobył jeszcze brązowy medal (1949). W latach 1949–1950 trzykrotnie reprezentował Polskę w meczach międzypaństwowych w skoku wzwyż.
Po zakończeniu studiów pracował jako laryngolog w Szpitalu Wojskowym w Poznaniu, od 1965 do 1992 jako ordynator oddziału laryngologii. W 1965 obronił pracę doktorską, w 1981 awansowany do stopnia pułkownika.
Został pochowany na Cmentarzu Junikowskim (pole 6-5-A-10)Informacje na stronie um.poznan.pl. mały|Grób Jana Skałbani na Cmentarzu Junikowo Rekordy życiowe: skok wzwyż – 1,89 (23 lipca 1949, Gdańsk); 110 m ppł – 14,9 (23 lipca 1949, Łódź)
Przypisy
Bibliografia Andrzej Deckert Pożegnaliśmy azetesiaka w: Wielkopolska Izba Lekarska. Biuletyn Informacyjny, nr 2 (205), luty 2012
Kategoria:Polscy płotkarze Kategoria:Polscy skoczkowie wzwyż Kategoria:Polscy otorynolaryngolodzy Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Junikowie