thumb|Młode owocniki łycznika późnego thumb|Blaszki łycznika późnego thumb Śluzołycznik późny, łycznik późny (Sarcomyxa serotina (Pers.) V. Papp) – gatunek grzybów z rzędu pieczarkowców (Agaricales).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji: Sarcomyxa, Sarcomyxaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1793 r. Christiaan Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Agaricus serotinus. Obecną nazwę nadał mu w 2019 r. Tamás Papp. Ma 20 synonimów. Niektóre z nich: Hohenbuehelia serotina (Pers.) Singer 1951 Panus serotinus (Pers.) Kühner 1980 Panellus serotinus (Pers.) Kühner 1950 Panus serotinus (Pers.) Kühner 1980 Sarcomyxa serotina (Pers.) P. Karst. 1891. W piśmiennictwie polskim opisywany był w 1898 r. przez S. Chełchowskiego jako bedłka późna lub boczniak późny, w 1983 r. Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda nadali mu nazwę łycznik późny. Wszystkie te nazwy są niespójne z aktualną nazwą naukową. W 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego nadała nową nazwę śluzołycznik późny.
Morfologia Kapelusz Średnica 4–11 cm, kształt łopatkowaty, nerkowaty, muszlowaty lub wachlarzowaty. Przyrasta do podłoża bokiem lub bardzo krótkim trzonem. Jest łukowaty lub płaski. Skórka sucha i gładka, a pod nią znajduje się elastyczna, żelatynowata warstewka. Młode owocniki początkowo mają ciemnozielony lub zielonobrązowy kolor, później są ochrowobrązowe, żółtawoochrowe, mięsistobrązowe. Trzon Wysokość 0,8–1,4 cm, grubość 1–2 cm. W stosunku do wielkości kapelusza jest bardzo krótki i stosunkowo gruby (czasami w ogóle brak trzonu). Kształt stożkowaty, powierzchnia delikatnie łuskowata, kolor od jasnożółtego do ochrowego. Blaszki Zbiegające, gęste, początkowo bladożółtawe, potem stopniowo zmieniają kolor na pomarańczowy, żółtokremowy i ochrowy. Miąższ Żółtawy, o słabym zapachu i gorzkawym smaku. Gatunki podobne Często mylony bywa z boczniakiem ostrygowatym (Pleurotus ostreatus), który również rośnie późną jesienią na drzewach, jednak boczniak jest większy, i ma kapelusz stalowoniebieski, bez zielonych odcieni. Również żółty trzon u łycznika późnego powinien wykluczyć taką pomyłkę.
Występowanie i siedlisko W Polsce jest nieczęsty, ale nie jest zagrożony wyginięciem.
Występuje na niżu i pogórzu, zarówno na żywych, jak i martwych pniach i gałęziach, głównie drzew liściastych, również na pniakach. Najczęściej spotykany jest na olszach, bukach, jaworach, brzozach, dębach. Rzadko można go spotkać także na drzewach iglastych (na świerkach i sosnach). Owocniki pojawiają się od września do grudnia, często nawet po przymrozkach. Najczęściej występuje w lasach rosnących na terenach podmokłych. W Polsce niezbyt pospolity, ale niezagrożony.
Znaczenie Saprotrof lub pasożyt. W niektórych atlasach grzybów uznawany jest za grzyb jadalny. Jadany jest np. w Chinach, Hongkongu i w Rosji. Inni jednak autorzy uważają, że z powodu nieco gorzkiego smaku nie tylko, że jest niejadalny, ale również może być uważany za trujący, gdyż zawiera substancje rakotwórcze. Inne badania dowodzą odwrotnie: właściwości antynowotworowe i wspomagające odporność
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Sarcomyxaceae