mały|Dwa starsze owocniki czyrenia ogniowego mały|Starszy owocnik o spękanej korze mały|Młody okaz mały|Młode owocniki Czyreń ogniowy (Phellinus igniarius (L.) Quél) – gatunek grzybów z rodziny szczeciniakowatych (Hymenochaetaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hymenochaetaceae, Hymenochaetales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1753 r. Karol Linneusz, nadając mu nazwę Boletus igniarius. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1886 r. Lucien Quélet, przenosząc go do rodzaju Phellinus. Synonimów naukowych ma ok. 80. Niektóre z nich:
Nazwę polską nadał Stanisław Domański w 1967. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był także jako czyreń ogniowy, czyr ogniowy, czyreń jabłoniowo-olszowy, czyreń bukowy. Nazwy zwyczajowe: huba twarda, huba nieprawdziwa twarda, huba ogniowa, huba wierzbowa, żagiew ogniowa, żagiew płomienna.
Morfologia Owocnik Do podłoża przyrasta bokiem, trzonu brak. Szerokość 15–25 cm, grubość 8–15 cm, kształt początkowo bulwiasty, później płaski lub kopytkowaty. Powierzchnia szara, z czasem ciemniejąca, czasami spękana. Jest gładka lub delikatnie zamszowa, czasami zielona od porastających ją glonów i nieregularnie, koncentrycznie strefowana. Skórka jest twarda, brzeg kapelusza szeroki, zaokrąglony. Hymenofor Rurkowaty. Rurki tworzą wiele warstw, każda ma grubość do 5 mm. Są tej samej barwy co owocnik, lub jaśniejsze. Pory rurek bardzo drobne, okrągłe. Miąższ Grubość do 2 cm. Jest zdrewniały, strefowany i ma kolor od ciemnordzawobrązowego do kasztanowobrązowego. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki bezbarwne, o rozmiarach 4–6,5 × 4–5,5 μm. Gatunki podobne hubiak pospolity (Fomes fomentarius ). Ma bardziej miękki i jaśniejszy miąższ i nie jest do pnia tak silnie przyrośnięty. czyreń jodłowy (Phellinus hartigii ), ale rośnie głównie na jodłach czyreń osikowy (Phellinus tremulae), ale rośnie tylko na osice
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej, Europie, Azji i na Wyspach Kanaryjskich. W Polsce jest bardzo pospolity, zarówno na niżu, jak i w niższych położeniach górskich.
Grzyb nadrzewny. Występuje najczęściej w nadrzecznych lasach, nad potokami, ale także w sadach, ogrodach i różnego typu lasach i zaroślach. Rośnie głównie na wierzbach, ale także na innych drzewach liściastych; na buku, grabie i in. Atakuje także drzewa owocowe.
Znaczenie Grzyb wieloletni, mogący żyć 10–15 lat. Głównie pasożyt atakujący żywe drzewa. Wywołuje białą zgniliznę drewna. Jest niejadalny.
Dawniej pocięte na plasterki i dobrze wysuszone owocniki wykorzystywane były do sporządzania tzw. hubek do rozniecania ognia za pomocą krzesiwa. Stąd właśnie pochodzą nazwy huba ogniowa, czyreń ogniowy, żagiew ogniowa, żagiew płomienna i czyr ogniowy.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Szczeciniakowate Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza