Penelopa prująca całun () – obraz malarza angielskiego Josepha Wrighta.
Obraz został zamówiony przez projektanta i producenta naczyń Josiaha Wedgwooda, który pragnął złożyć hołd kobiecej zapobiegliwości i oddaniu.
Geneza tematu Temat obrazu ilustruje jeden z wątków historii Odyseusza i jego powrotu do domu, do wyczekującej go żony Penelopy. Wright opierał się na relacji Homera zawartej w Odysei. Zgodnie z nią Penelopa przez dwadzieścia lat oczekiwała na powrót małżonka. Przez ten czas musiała opędzać się od zalotników i amantów, stosując różne wybiegi i tłumaczenia. Jednym z nich było złożenie obietnicy, iż po utkaniu całunu pogrzebowego dla męża wybierze nowego oblubieńca. O swoim fortelu opowiedziała żebrakowi, który zjawił się w jej komnacie. Żebrakiem był przebrany Odyseusz:
Opis obrazu Wright był mistrzem nocnych scen i wykorzystania efektów świetlnych w swojej epoce. Nocna scena ukazuje Penelopę siedzącą na łóżku oraz śpiącego Telemacha, jej syna. Oboje skąpani są w świetle padającego z niewidocznego źródła i nadającemu silny efekt chiaroscuro. W scenie nie ma żywego Odyseusza pod postacią żebraka, znajduje się natomiast jego posąg. Wzrok Penelopy, jak i głowa Odyseusza zwrócone są ku śpiącemu synowi. Po lewej stronie Wright umieścił psa Argosa, wiernego towarzysza Odyseusza. Stanowi on kulminacyjny punkt w opowieści Homera – pies jedyny rozpoznał swojego pana. Na obrazie towarzyszy Penelopie i Telemachowi.
Bibliografia Patrick de Rynck: Jak czytać opowieści biblijne i mitologiczne w sztuce. Wyd. Universitas, Kraków 2008, .
Kategoria:Malarstwo mitologiczne Kategoria:Obrazy Josepha Wrighta Kategoria:Obrazy w J. Paul Getty Museum Kategoria:Nokturn